«Αξιότιμε πρόεδρε της Κνεσέτ, Αμίρ Οχανά,
Υπουργοί της Κυβέρνησης,
Μέλη της Κνεσέτ νυν και πρώην,
εκλεκτοί παρευρισκόμενοι.
Ελπίζω ότι τον ερχόμενο χρόνο, θα ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια και θα καταλήξουμε σε συνεννοήσεις. Οι συνεννοήσεις μπορούν να επιτευχθούν με καλή θέληση, αν υπάρχει. Σίγουρα υπάρχει από την πλευρά μου. Και λέω, από τη δική μας οπτική, ότι θέλουμε να φτάσουμε στις ίδιες συνεννοήσεις που καθοδήγησαν το Κράτος του Ισραήλ για δεκαετίες. Δεν υπήρξε έλλειψη βαθιών διαφωνιών, αλλά ξέραμε ότι λειτουργούσαμε εντός ενός δημοκρατικού πλαισίου – και θα επεκταθώ σε αυτό περαιτέρω. Πιστεύω ότι αυτό έχει διαβρωθεί. Μεγάλο μέρος του έθνους πονάει γι’ αυτό, φωνάζει γι’ αυτό. Πρέπει να βρούμε τον τρόπο να αποκαταστήσουμε την ισορροπία μεταξύ των τριών εξουσιών της κυβέρνησης. Αυτό, παράλληλα με την αρχή της πλειοψηφίας, είναι το κλειδί για τη διατήρηση μιας δημοκρατίας. Είναι ο τρόπος να διατηρηθούν τα ατομικά δικαιώματα παράλληλα με την αρχή της πλειοψηφίας, και ο τρόπος να διασφαλιστεί ότι καμία απολύτως εξουσία δεν υπερισχύει μιας άλλης. Αυτή η ισορροπία υπήρχε εδώ, και αυτή η ισορροπία, με τη βοήθεια του Θεού, θα επιστρέψει εδώ.
Πρέπει να σας πω ότι πριν από μερικούς μήνες, είχα την ευκαιρία να κάνω ένα ταξίδι στον χρόνο – ένα ταξίδι πίσω στα πρώτα χρόνια της Κνεσέτ, στο Μουσείο της Κνεσέτ εδώ στην Ιερουσαλήμ.
Κύριε Πρόεδρε, ήσασταν εκεί μαζί μου, και με μεγάλη συγκίνηση εγκαινιάσαμε από κοινού το νέο μουσείο στο Οίκο Φρούμιν στην οδό Κнг Τζορτζ. Αυτό το ειδικό κτίριο υπηρέτησε την Κνεσέτ για 16 χρόνια. Το θυμάμαι καλά από τα νιάτα μου. Βρισκόταν στην καρδιά αυτού που αποκαλώ “η παλιά Ιερουσαλήμ” – η διαιρεμένη Ιερουσαλήμ. Πριν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, ήταν μικρό, και περίεργοι πολίτες συνήθιζαν να συγκεντρώνονται εκεί γύρω από το κτίριο. Υπήρχε επίσης ένα καφενείο απέναντί του. Παρατηρούσαν τους εκλεγμένους αξιωματούχους να μπαινοβγαίνουν. Ποιο ήταν το ρητό στις πρώτες μέρες της Κνεσέτ; “Η καθημερινή ρουτίνα των μελών της Κνεσέτ είναι η νομοθεσία”.
Αυτό είναι αλήθεια. Το να θεσπίζεις τους δικούς σου νόμους σημαίνει ότι είσαι ο κύριος της μοίρας σου – και το κάνουμε μέχρι σήμερα, ή τουλάχιστον προσπαθούμε να το κάνουμε, με επιτυχία που διαβρώνεται. Αυτό είναι συναφές με τις εναρκτήριες παρατηρήσεις μου.
Είχα επίσης ένα άλλο προνόμιο που αφορά τον Οίκο Φρούμιν: όταν ήμουν υπουργός Οικονομικών, πριν από πάνω από 20 χρόνια, ενέργησα για να σώσω αυτό το ιστορικό περιουσιακό στοιχείο από την κατεδάφιση. Εξασφαλίσαμε χρηματοδότηση, διασφαλίσαμε τη διατήρησή του και ανοίξαμε τον δρόμο για τον εορτασμό της ιστορίας της Κνεσέτ, υπό το πρίσμα του γεγονότος ότι αποτελεί το επίκεντρο της δημοκρατίας μας, καθώς ο λαός – ο κυρίαρχος – εκλέγει τους αντιπροσώπους του ελεύθερα.
Η Κνεσέτ εδώ εκπροσωπεί τον λαό. Ο λαός εκλέγει τους αντιπροσώπους του εδώ, και οι αντιπρόσωποι εδώ προχωρούν με το κοινοβουλευτικό μας σύστημα – ορκίζουν την κυβέρνηση. Και επίσης εδώ – τουλάχιστον αυτό, εν μέρει, συνήθιζε να είναι η πρακτική – εκλεγόταν το δικαστικό σώμα.
Η Κνεσέτ λειτούργησε στο Τελ Αβίβ, και αργότερα στην Ιερουσαλήμ, με τις επιπτώσεις του Πολέμου της Ανεξαρτησίας στο υπόβαθρο. Το αναζωογονημένο πνεύμα του λαού μας, ο οποίος ανέκτησε την εθνική του ελευθερία μετά από μακρές γενιές, συνέπεσε με την τρομακτική πρόκληση της διαμόρφωσης των θεμέλιων λίτρων της χώρας. Και πάλι, πρέπει να γίνει γνωστό: τα επιχειρήματα και οι καυγάδες υπήρχαν ήδη τότε. Μερικές φορές αυτά τα επιχειρήματα ήταν πολύ οδυνηρά – όχι λιγότερο από σήμερα. Πρέπει να σας πω, πιστεύω ότι το ύφος τότε ήταν λίγο πιο εκλεptυσμένο και τελικά πιο αποτελεσματικό. Τώρα είναι πιο δυνατό και πιο ταραγμένο. Αλλά ακόμη και στο αποκορύφωμα της διαφωνίας, ασχέτως θέματος, ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο για όλους: η διασφάλιση της ύπαρξης του έθνους είναι το καθήκον υψηλότερης προτεραιότητας.
Το Ισραήλ, από την πρώτη κιόλας μέρα του, υπήρξε μια δημοκρατία με το σπαθί στο χέρι. Περιβαλλόμαστε από εχθρούς. Παντού γύρω μας, ελλοχεύουν κίνδυνοι, και τυραννικές δυνάμεις που δεν συμβιβάζονται με την ύπαρξή μας επιδιώκουν να σφίξουν τη θηλιά στον λαιμό μας. Και ακόμη και παρά αυτό το σκηνικό, η ισραηλινή δημοκρατία διατηρεί ανθεκτικότητα και σταθερότητα.
Το Ισραήλ είναι μια από τις πιο ισerές δημοκρατίες στη Δύση. Θα μπορούσατε να πείτε ότι είναι ατελής. Υπάρχει δημοκρατία που είναι τελεια; Υπάρχει κάτι τέτοιο; Υπάρχει δημοκρατία που αντιμετωπίζει τόσες πολλές προκλήσεις όσο εμείς; Δεν γνωρίζω άλλη δημοκρατία που να στέκεται σε τόσο συχνές – και σημαντικές – δοκιμασίες όσο το Κράτος του Ισραήλ.
Αλήθεια: έχω πει ότι η Κνεσέτ είναι άγρια και θορυβώδης, μερικές φορές ακόμη και ουρλιάζει. Στο μέτρο που αυτό εξαρτάται από μένα, δεν θα σας έλεγα να χαμηλώσετε τους τόνους της συζήτησης. Ας χαμηλώσουμε τη γλώσσα της συζήτησης; τουλάχιστον έτσι προσπαθώ να συμπεριφέρομαι. Αλλά κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν είναι τόσο σημαντικό, και θα σας πω γιατί. Μια τέτοια Κνεσέτ είναι πάντα προτιμότερη από κοινοβούλια όπου οι αντιπρόσωποι απαγορεύεται να μιλούν ή οι αντιπρόσωποι φιμώνονται, ή το κοινό φιμώνεται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Αυτό είναι το τέλος της δημοκρατίας. Πρόκειται τόσο για την εκλογή αντιπροσώπων όσο και για την κατοχή της ελευθερίας του λόγου και της ελευθερίας της σκέψης. Αυτό είναι το θεμέλιο της δημοκρατίας.
Σε αυτό το σπίτι, έχουμε διαφωνίες σε θεμελιώδη ζητήματα. Διαφωνίες για την πορεία, για την ιδεολογία, για το όραμα. Αυτές οι διαφορές απόψεων δεν αποτελούν ελάττωμα στη δημοκρατία. Είναι πλεονέκτημα στη δημοκρατία· είναι η ουσία της δημοκρατίας.
Δεν πρόκειται για το να κάθονται όλοι μαζί και να συμφωνούν όλοι. Απολύτως όχι. Διαφορετικές απόψεις πρέπει να παρουσιάζονται στο κοινό, και το κοινό αποφασίζει. Πού αποφασίζει; Στην κάλπη. Και αν υπάρχουν διαφορές απόψεων εδώ, είτε αποφασίζει η πλειοψηφία, είτε γίνεται κάτι άλλο – επιτυγχάνονται συμβιβασμοί, επιτυγχάνονται συνεννοήσεις. Αυτό ελπίζω και ποθώ, και στο μέτρο που μπορώ, θα ενεργήσω ώστε να φέρω αυτές τις συνεννοήσεις σχετικά με τα θεμελιώδη ερωτήματα που αφορούν την ισορροπία μεταξύ των εξουσιών της εξουσίας.
Το Ισραήλ είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Ενεργούμε σύμφωνα με τη βασική, πιο ουσιαστική αρχή σε μια δημοκρατία, την αρχή της πλειοψηφίας – και ταυτόχρονα, τα ατομικά δικαιώματα διατηρούνται. Αυτή η ισορροπία – θα το πω αυτό άλλη μια φορά και θα το επαναλαμβάνω αδιάκοπα μέχρι να εσωτερικευτεί – αυτή η ισορροπία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με έναν τρόπο: μέσω των ελέγχων και των ισορροπιών μεταξύ των κλάδων, της Νομοθετικής, της Εκτελεστικής και της Δικαστικής. Κάθε κλάδος και η εξουσία του, κάθε κλάδος και ο ρόλος του.
Και θέλω να διευκρινίσω: δεν υπάρχει “υπερκυβέρνηση” σε μια δημοκρατία. Υπάρχει μια εκλεγμένη κυβέρνηση, και καθένας από τους κλάδους έχει έναν ρόλο, και καθένας από αυτούς πρέπει να έχει τουλάχιστον “εγκοπές” ή γρανάζια μέσα στους άλλους κλάδους. Έτσι ήταν κατά την αυγή της ανεξαρτησίας του Ισραήλ, και έτσι πρέπει να είναι και σήμερα.
Δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι η ίδια η δημοκρατία, και επομένως η βούληση της πλειοψηφίας πρέπει να εξουδετερωθεί. “Και τι έγινε αν εκλεγήκατε;” Η Κνεσέτ, η Κυβέρνηση… συγχωρέστε μου την έκφραση: “Ποιοι νομίζετε ότι είστε; Υπάρχουν εκείνοι που είναι πάνω από τον λαό, και εμείς θα αποφασίσουμε”.
Αυτό, ίσως, σκεφτόταν ο Πλάτωνας όταν κατήργησε τη δημοκρατία στην Αθήνα, επειδή είδε την καταστροφή του αγαπημένου του δασκάλου Αριστοτέλη, και αυτή η ιδέα εξελισσόταν διαμέσου των γενεών, φτάνοντας στον Μεσαίωνα και φτάνοντας κάπως στους σύγχρονους χρόνους.
Οπότε, όταν έλεγαν “υπάρχουν εκείνοι που είναι πάνω από τον λαό” και πήγαν στην Αμερική, στον Τζορτζ Ουάσινγκτον – ήταν στην πραγματικότητα “πάνω από τον λαό”, παρεμπιπτόντως, ήταν πάνω από 1,90μ. Και του είπαν: “Είχαμε έναν βασιλιά”. Αυτό έλεγαν οι βετεράνοι του. Τους έδιωξε. “Αλλά εσείς είστε πάνω από τον λαό”, του είπαν. Εκείνος απάντησε: “Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα”.
Και τότε τρεις άνθρωποι που ήταν πράγματι “πάνω”, οι ιδιοφυΐες: ο Τζέφερσον, ο Μάντισον και ο Χάμιλτον, συνέταξαν το Αμερικανικό Σύνταγμα. Έτσι τους είπαν: “Ίσως θα έπρεπε να δημιουργήσουμε εδώ μια κάστα εκείνων που είναι πάνω από τον λαό, και αυτοί θα αποφασίσουν για τους άλλους”. Αυτές οι ιδιοφυΐες, τους έδιωξαν από κάθε πλαγιά, κάθε σκάλα και κάθε γκρεμό. Είπαν: “Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Υπάρχουν ισορροπίες, υπάρχουν έλεγχοι και ισορροπίες”.
Η ουσία της δημοκρατίας είναι η αρχή της πλειοψηφίας, με τους ελέγχους και τις ισορροπίες που εγγυώνται τα ατομικά δικαιώματα. Η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι η κατάργηση της δημοκρατίας. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι η κατάργηση της δημοκρατίας. Και μπορεί να επανέλθει στην κατάλληλη πορεία επειδή υπήρχε εδώ· ήταν εδώ πριν από μερικές δεκαετίες, με δικαστές των οποίων η ακεραιότητα δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν. Στην πραγματικότητα δεν μιλάω για προσωπική ακεραιότητα, δεν πρόκειται για αυτό. Υπήρχε η αντίληψη ότι κάθε κλάδος έχει το δικό του κομμάτι· κανείς δεν υπερισχύει και κανείς δεν υπερισχύεται, κανείς δεν σκοπεύει να υπερισχύσει και κανείς δεν σκοπεύει να γίνει υπερισχύων.
Πιστεύω ότι αυτό μπορεί να αποκατασταθεί, και πάλι, στο μέτρο που αυτό είναι δυνατό, στο μέτρο που μου επιτρέπεται νόμιμα να το κάνω, θα το κάνω, επειδή είναι απαραίτητο. Δεν χρειάζεται να πηγαίνουμε από εδώ εκεί· υπήρχε κάποτε μια μέση οδός, μια χρυσή τομή στην οποία περπάτησε το Ισραήλ για δεκαετίες, και θα επιστρέψουμε σε αυτήν.
Εκλεκτοί παρευρισκόμενοι, το Ισραήλ αναδείχθηκε από τον Πόλεμο της Λύτρωσης πιο ισχυρό από ποτέ. Είμαστε μια περιφερειακή δύναμη που κτά συνεχώς δύναμη· σε ορισμένους τομείς, πλησιάζουμε τις δυνατότητες των παγκόσμιων δυνάμεων. Η δημοκρατία μας, η οποία έχει συναντήσει τεράστιες πιέσεις, ενισχύθηκε επίσης κατά τη διάρκεια του πολέμου. Πήραμε μοιραίες αποφάσεις: αποφάσεις που μεταμορφώνουν τη Μέση Ανατολή μπροστά στα μάτια μας. Μπορώ να σας πω ότι παρά τους περιορισμούς, φρόντισα να παρακολουθήσω κάθε σημαντική συζήτηση στην Κνεσέτ. Πλλές φορές – το λέω αυτό στο αγαπητό κοινό εδώ – στεκόντουσαν στα θεωρεία ακριβώς μπροστά στα μάτια μου οι οικογένειες των ομήρων, τόσο των ζωντανών ομήρων όσο και των αποθανόντων. Και πολλές φορές, υποσχέθηκα από αυτό το βήμα ότι θα φέρουμε τους πάντες πίσω, και έτσι κάναμε. Φέροντας πίσω όλους τους ομήρους, μέχρι τον τελευταίο!
Κατά τη διάρκεια των μηνών του πολέμου, ηγέτες του κόσμου μίλησαν στην Κνεσέτ – πρώτος και καλύτερος, ο Πρόεδρος Τραμπ, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Υπήρξαν άλλες ομιλίες εδώ που άγγιξαν επίσης πολύ τις καρδιές μας. Ο Πρόεδρος της Παραγουάης, Σαντιάγο Πένια. Ο Πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι. Ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας που μας επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα, Έντι Ράμα. Ο καθένας τους εκφώνησε υπέροχες ομιλίες ενώπιον αυτού του κοινού. Η καρδιά μου, τουλάχιστον, χάρηκε πολύ βλέποντας ότι ήμαστε ενωμένοι. Τόσο η αντιπολίτευση όσο και η κυβέρνηση, όλοι στάθηκαν σαν ένας άνθρωπος για να τιμήσουν αυτούς τους ανθρώπους που τιμούν εμάς και τη χώρα μας. Όλοι τους χωρίς εξαίρεση, και παρομοίως πολλοί άλλοι ηγέτες, έχουν επαινέσει την ανθεκτικότητα του Ισραήλ και τα τεράστια επιτεύγματα μας στα επτά μέτωπα.
Ως μια ισχυρή δημοκρατία, σταθήκαμε απέναντι στον Άξονα του Κακού, και επικρατήσαμε. Οι ηρωικοί στρατιώτες και διοικητές μας, με το γενναίο πνεύμα τους, υπερασπίστηκαν το σπίτι μας και την ελευθερία μας ενάντια στο Ιράν και τους πληρεξουσίους τρομοκρατίας του. Απαιτήσαμε βαρύ τίμημα, πολύ βαρύ τίμημα, από οποιονδήποτε ύψωσε το λάβαρο της καταστροφής του Ισραήλ.
Και πάλι, πάντα λέω, και νομίζω ότι είναι ξεκάθαρο για όλους: Περισσότερες προκλήσεις βρίσκονται μπροστά μας· αναμένουμε περισσότερες στιγμές δοκιμασίας. Αλλά είμαστε σε εγρήγορση και προετοιμασμένοι για οποιαδήποτε εξέλιξη· παρακολουθούμε τι συμβαίνει και είμαστε προετοιμασμένοι για οποιοδήποτε σενάριο. Όποιος μας επιτίθεται θα αντιμετωπίσει συνέπειες αβάσταχτες γι’ αυτούς.
Ο Βρετανός δημοσιογράφος Ντάγκλας Μάρεϊ, μεγάλος φίλος του Ισραήλ και της Δύσης, έγραψε πρόσφατα ένα βιβλίο το οποίο τιτλοφόρησε “Σχετικά με τις δημοκρατίες και τις λατρείες του θανάτου”. Ένα δημοκρατικό Ισραήλ στέκεται απέναντι στις λατρείες του θανάτου του ριζοσπαστικού Ισλάμ με επικεφαλής το Ιράν. Και ο Μάρεϊ λέει ότι το Ισραήλ υπερασπίζεται το μέλλον του πολιτισμού. Γράφει: “Ο Καναδάς, η Βρετανία, η Ευρώπη, η Αυστραλία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες θα ήταν τυχεροί αν καταφέρουν να μεγαλώσουν μια γενιά σαν αυτή που έχει μεγαλώσει το Ισραήλ”.
Αυτό είναι τόσο αληθινό. Όποιος βγαίνει στο πεδίο, όποιος συναντά τους στρατιώτες μας, είτε στη Γάζα, είτε στον Λίβανο, είτε στην Ιουδαία και Σαμάρεια, είτε οπουδήποτε αλλού, καταλαβαίνει τι υπέροχη γενιά έχουμε μεγαλώσει εδώ, τι ισχυρή γενιά. Τους αποκαλέσαμε “η γενιά του TikTok” – τίποτα τέτοιο. Μια γενιά ηρώων, μια γενιά νίκης, μια γενιά που θα καταγραφεί στα χρονικά του έθνους μας για τις ερχόμενες γενιές. “Διάλεξε τη ζωή” είναι μία από τις πιο σημαντικές εντολές του εβραϊκού λαού. “Αυτή είναι η βάση για τη νίκη της ανθρωπότητας”, γράφει ο Μάρεϊ.
Εκλεκτοί παρευρισκόμενοι, Μέλη της Κνεσέτ,
Τον περασμένο χρόνο, συναντήθηκα έξι φορές με τον Πρόεδρο Τραμπ, και σε μία από αυτές τις συναντήσεις, είχα μια πολύ συγκινητική εμπειρία. Με πήγε στο δωμάτιό του, στην κρεβατοκάμαρα του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, η οποία δεν έχει αλλάξει από την ημέρα της δολοφονίας του. Ο Λίνκολν, όπως ξέρετε, έσωσε τις Ηνωμένες Πολιτείες στον Εμφύλιο Πόλεμο, και μας άφησε κληρονομιά το διάταγμα της δημοκρατίας. Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να ενσταλάξω εδώ, όχι μόνο σε αυτή την ομιλία, αλλά σε κάθε ευκαιρία, αυτό πρέπει να γίνει κατανοητό. “Τι είναι η δημοκρατία;” είπε· είναι “κυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για τον λαό”.
Σε μια διαφορετική περίσταση, κατά την τελευταία μας επίσκεψη, η σύζυγός μου και εγώ επισκεφθήκαμε το ιστορικό σπίτι του τρίτου προέδρου, Τόμας Τζέφερσον, στη Βιρτζίνια. Ο Τζέφερσον συνέταξε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών, θεμέλιο της οποίας είναι η θέληση του λαού.
Δεν μπορεί κανείς παρά να στέκεται με δέος μπροστά σε αυτούς τους γίγαντες της δημοκρατίας, τον Τζέφερσον και τον Λίνκολν. Αλλά ήταν ακριβώς εκεί, ακριβώς στις αίθουσες της δημοκρατικής κληρονομιάς των μεγάλων Ηνωμένων Πολιτειών, που σκεφτόμουν τη μικρή και γενναία δημοκρατία μας εδώ στο Ισραήλ. Αντλούμε έμπνευση από τη δημοκρατία στην Αμερική, και ταυτόχρονα, η Αμερική αντλεί έμπνευση από εμάς. Κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Λύτρωσης, πήραμε αποφασιστικές και γενναίες αποφάσεις μαζί, με σκοπό την εξάλειψη του κακού και τη διασφάλιση της υπεροχής του καλού.
Μείναμε πιστοί στην πορεία μας, δεν υποκύψαμε σε πιέσεις, πολεμήσαμε αμέτρητα ψέματα και συκοφαντίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον μας. Ο IDF, ο “Στρατός του Λαού”, μαζί με τα άλλα σώματα ασφαλείας, ενήργησαν με ενότητα σκοπού. Φέραμε πίσω όλους τους ομήρους μας. Βάλλοντας την οικονομία μας ξανά σε τροχιά. Κατατάσσεται σήμερα ως μία από τις τρεις πιο δυναμικές οικονομίες στον κόσμο, μετά από δύο χρόνια πολέμου. Συνεχίσαμε να χτίζουμε τη χώρα μας αδιάκοπα. Τη σημερινή ημέρα εορτασμού για την Κνεσέτ του Ισραήλ – η οποία αποτελεί εκδήλωση της λύτρωσης του Ισραήλ στη Γη του Ισραήλ – θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για να διασφαλίσουμε την αιωνιότητα του Ισραήλ.»

