Αξιότιμε Πρόεδρε της Κνεσέτ, Αμίρ Οχανά,
Υπουργοί,
Μέλη της Κνεσέτ, νυν και πρώην,
Και διακεκριμένοι προσκεκλημένοι, κυρίες και κύριοι.
Ελπίζω ότι τον επόμενο χρόνο θα ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια και θα καταλήξουμε σε συνεννοήσεις. Μπορούν να επιτευχθούν συνεννοήσεις με καλή θέληση, αν υπάρχει. Σίγουρα υπάρχει από την πλευρά μου. Και λέω από την πλευρά μας ότι θέλουμε να φτάσουμε σε αυτές τις συνεννοήσεις που καθοδήγησαν το Κράτος του Ισραήλ επί δεκαετίες. Δεν έλειψαν οι οξείς διαφωνίες, αλλά γνωρίζαμε ότι λειτουργούσαμε εντός ενός δημοκρατικού πλαισίου, και θα επεκταθώ σε αυτό. Νομίζω ότι αυτό έχει διαβρωθεί. Μεγάλο μέρος του έθνους το θρηνεί αυτό, φωνάζει γι’ αυτό. Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να αποκαταστήσουμε την ισορροπία μεταξύ των τριών εξουσιών της κυβέρνησης. Αυτό, παράλληλα με την κυριαρχία της πλειοψηφίας, είναι το κλειδί για την ύπαρξη της δημοκρατίας. Ο τρόπος προστασίας των ατομικών δικαιωμάτων παράλληλα με τη θέληση της πλειοψηφίας, και ο τρόπος διασφάλισης ότι κανένας κλάδος δεν υπερβαίνει έναν άλλο. Αυτή η ισορροπία υπήρχε εδώ, και αυτή η ισορροπία, με τη βοήθεια του Θεού, θα επιστρέψει εδώ.
Πρέπει να σας πω ότι πριν από λίγους μήνες είχα την ευκαιρία να κάνω ένα ταξίδι στο χρόνο – ένα ταξίδι στο χρόνο στα πρώτα χρόνια της Κνεσέτ, στο Μουσείο της Κνεσέτ εδώ στην Ιερουσαλήμ.
Κύριε Πρόεδρε, ήσασταν μαζί μου εκεί, και μαζί εγκαινιάσαμε με μεγάλη συγκίνηση το νέο μουσείο στο «Μπεΐτ Προμίν» στην οδό Κинг Τζορτζ. Αυτό το ιδιαίτερο κτίριο υπηρέτησε την Κνεσέτ επί 16 χρόνια.
Το θυμάμαι καλά από τα νιάτα μου. Βρισκόταν στην καρδιά αυτού που αποκαλώ «Παλιά Ιερουσαλήμ» – διαιρεμένη Ιερουσαλήμ. Πριν από τον Πόλεμο των Έξι Ημερών, ήταν μικρό, και περίεργοι πολίτες συνήθιζαν να συγκεντρώνονται εκεί γύρω από το κτίριο. Υπήρχε επίσης ένα καφενείο απέναντι. Παρατηρούσαν τους δημόσιους εκπροσώπους να πηγαινοέρχονται.
Πώς έλεγαν στα πρώτα χρόνια της Κνεσέτ; «Το καθημερινό ψωμί των μελών της Κνεσέτ – είναι η νομοθεσία».
Αυτό είναι αληθινό. Το να νομοθετείς τους δικούς σου νόμους σημαίνει να είσαι κύριος της μοίρας σου – και αυτό κάνουμε μέχρι σήμερα, ή τουλάχιστον προσπαθούμε να κάνουμε με επιτυχία που διαβρώνεται. Αυτό αναφέρεται στις εναρκτήριες παρατηρήσεις μου.
Και είχα ένα ακόμη προνόμιο σχετικό με το «Μπεΐτ Προμίν»: όταν ήμουν Υπουργός Οικονομικών, πριν από πάνω από 20 χρόνια, εργάστηκα για να σώσω αυτό το ιστορικό ακίνητο από την κατεδάφιση. Εξασφαλίσαμε χρηματοδότηση, διασφαλίσαμε τη διατήρησή του και ανοίξαμε τον δρόμο για τον εορτασμό της ιστορίας της Κνεσέτ – ως κέντρου της δημοκρατίας μας, όπου ο λαός – ο κυρίαρχος – εκλέγει ελεύθερα τους εκπροσώπους του.
Η Κνεσέτ εδώ αντιπροσωπεύει τον λαό. Ο λαός εκλέγει τους εκπροσώπους του εδώ, και οι εκπρόσωποί του εδώ συνεχίζουν στο κοινοβουλευτικό μας σύστημα – εκλέγουν την κυβέρνηση.
Και επίσης από εδώ, τουλάχιστον αυτό ήταν εν μέρει η πρακτική, συνήθιζε να είναι – εξέλεγαν τη δικαστική εξουσία.
Η Κνεσέτ λειτούργησε στο Τελ Αβίβ, και αργότερα στην Ιερουσαλήμ, με φόντο τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας. Ο ενθουσιασμός του λαού μας – που ανέκτησε την εθνική του ελευθερία μετά από μακρές γενιές – ήρθε παράλληλα με τη δύσκολη πρόκληση της διαμόρφωσης της τάξης του κράτους.
Και πάλι, πρέπει κανείς να το ξέρει αυτό – συζητήσεις και επιχειρήματα υπήρχαν ακόμη και τότε. Μερικές φορές αυτές οι συζητήσεις ήταν πολύ οξείς – όχι λιγότερο από σήμερα. Πρέπει να σας πω, νομίζω ότι το στυλ ήταν λίγο πιο εκλεπτυσμένο και τελικά πιο αποτελεσματικό. Εδώ είναι πιο βρυχηθώδες και πιο ταραχώδες.
Αλλά ακόμη και στη θύελλα της διαφωνίας – ανεξάρτητα από το θέμα – ένα πράγμα ήταν ξεκάθαρο για όλους: η διασφάλιση της εθνικής επιβίωσης – είναι η ύψιστη αποστολή.
Το Ισραήλ, από την πρώτη του μέρα, είναι μια δημοκρατία με το σπαθί στο χέρι. Είμαστε περικυκλωμένοι από εχθρούς. Κίνδυνοι ελλοχεύουν γύρω μας. Τυραννικές δυνάμεις, που δεν συμβιβάζονται με την ύπαρξή μας, επιδιώκουν να βάλουν μια θηλιά γύρω από τον λαιμό μας. Και ακριβώς σε αυτό το φόντο – η ισραηλινή δημοκρατία διατηρεί την ανθεκτικότητα και τη σταθερότητά της.
Το Ισραήλ είναι μια από τις ισχυρότερες δημοκρατίες στη Δύση. Θα μπορούσατε να πείτε όχι τέλεια. Υπάρχει τέλεια δημοκρατία; Υπάρχει τέτοιο πράγμα; Υπάρχει δημοκρατία τόσο δοκιμαζόμενη όσο η δική μας; Δεν γνωρίζω άλλη δημοκρατία που να αντέχει σε τόσο συχνές – και τόσο σημαντικές – δοκιμασίες όσο το Κράτος του Ισραήλ.
Οπότε ναι: Είπα ότι η Κνεσέτ βράζει και βρυχάται, μερικές φορές φωνάζει κιόλας. Και εγώ, στο μέτρο που εξαρτάται από μένα, δεν θα σας έλεγα ας μετριάσουμε τη συζήτηση. Ας μετριάσουμε τη γλώσσα της συζήτησης, έτσι τουλάχιστον προσπαθώ να ενεργώ. Αλλά κατά τη γνώμη μου, αυτό είναι λιγότερο σημαντικό, και θα σας πω γιατί. Μια τέτοια Κνεσέτ είναι πάντα προτιμότερη από κοινοβούλια όπου οι εκλεγμένοι αξιωματούχοι απαγορεύεται να ανοίξουν το στόμα τους και το στόμα του κοινού φιμώνεται μέσω των μέσων ενημέρωσης. Αυτό είναι το τέλος της δημοκρατίας. Είναι επίσης το να εκλέγεσαι, και να έχεις την ελευθερία να μιλάς και την ελευθερία να σκέφτεσαι. Αυτή είναι η βάση της δημοκρατίας.
Σε αυτόν τον οίκο, έχουμε διαφωνίες σε θεμελιώδη ζητήματα. Διαφωνίες για την πορεία, για την ιδεολογία, για το όραμα. Αυτές οι διαφορές απόψεων δεν αποτελούν ελάττωμα στη δημοκρατία. Είναι πλεονέκτημα στη δημοκρατία, είναι η ουσία της δημοκρατίας.
Δεν είναι ότι όλοι κάθονται μαζί, όλοι συμφωνούν. Όχι, καθόλου. Διαφορετικές απόψεις πρέπει να παρουσιάζονται στο κοινό – και το κοινό αποφασίζει. Πού αποφασίζει – στην κάλπη.
Και αν υπάρχουν διαφωνίες εδώ, είτε η πλειοψηφία αποφασίζει είτε γίνεται κάτι άλλο – επιτυγχάνονται συμβιβασμοί, επιτυγχάνονται συνεννοήσεις. Έτσι ελπίζω και εύχομαι, και στο μέτρο του δυνατού, θα ενεργήσω, για να φέρω αυτές τις συνεννοήσεις στα θεμελιώδη ζητήματα που σχετίζονται με την ισορροπία μεταξύ των εξουσιών της κυβέρνησης.
Το Ισραήλ είναι μια κοινοβουλευτική δημοκρατία. Λειτουργούμε σύμφωνα με τη βασική, πιο ουσιαστική αρχή της δημοκρατίας – την κυριαρχία της πλειοψηφίας – προστατεύοντας παράλληλα τα ατομικά δικαιώματα.
Αυτή η ισορροπία, και θα το πω αυτό άλλη μια φορά και αμέτρητες φορές μέχρι να γίνει συνείδηση – αυτή η ισορροπία μπορεί να επιτευχθεί μόνο με έναν τρόπο – μέσω ελέγχων και ισορροπιών μεταξύ των εξουσιών: της νομοθετικής εξουσίας, της εκτελεστικής εξουσίας, της δικαστικής εξουσίας. Κάθε εξουσία – και η αρμοδιότητά της, κάθε εξουσία – και ο ρόλος της. Και θέλω να διευκρινίσω – δεν υπάρχει «υπερκυβέρνηση» σε μια δημοκρατία. Υπάρχει μια εκλεγμένη κυβέρνηση, και κάθε εξουσία έχει έναν ρόλο, και η καθεμία τους πρέπει να έχει τουλάχιστον μερικά γρανάζια ή τροχούς στις άλλες εξουσίες.
Αυτό συνέβαινε την αυγή της ανεξαρτησίας του Ισραήλ – έτσι πρέπει να είναι και σήμερα.
Δυστυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι η ίδια η δημοκρατία, και επομένως η θέληση της πλειοψηφίας πρέπει να εξουδετερωθεί. «Και λοιπόν αν εκλεγήκατε;» Η Κνεσέτ, η κυβέρνηση… με συγχωρείτε για την έκφραση – «Ποιοι είστε εσείς; Υπάρχουν εκείνοι που επιλέγονται από τον λαό – εμείς θα αποφασίσουμε».
Ίσως ο Πλάτων να το σκέφτηκε αυτό στην Αθήνα, όταν κατήργησε τη δημοκρατία, επειδή είδε την καταστροφή του αγαπημένου του δασκάλου Αριστοτέλη, και αυτή η ιδέα εξελίχθηκε ανά τις γενιές και έφτασε στη σύγχρονη εποχή.
Και όταν είπαν «υπάρχουν εκείνοι που επιλέγονται από τον λαό» και πήγαν στην Αμερική, στον Τζορτζ Ουάσινγκτον, εκείνος επιλέχθηκε από τον λαό παρεμπιπτόντως, είχε ύψος πάνω από 1,90 μέτρα. Και οι τύραννοί του του είπαν, «Είχαμε βασιλιά». Τους απέρριψε όλους. «Αλλά εσείς είστε εκλεγμένος από τον λαό», είπε, «δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα». Τότε τρεις πραγματικά λαμπροί άνδρες, επιλεγμένοι από τον λαό: ο Τζέφερσον, ο Μάντισον και ο Χάμιλτον, έγραψαν το Αμερικανικό Σύνταγμα. Τότε τους είπαν, «Ίσως θα έπρεπε να δημιουργήσουμε μια κάστα επιλεγμένη από τον λαό εδώ, και αυτοί θα αποφασίσουν για τους άλλους».
Τους απέρριψαν όλους, σε όλες τις πλαγιές, σε όλες τις σκάλες και σε όλους τους γκρεμούς, αυτές οι ιδιοφυΐες. Είπαν, «Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα. Υπάρχουν έλεγχοι, υπάρχουν ισορροπημένοι έλεγχοι».
Η ουσία της δημοκρατίας είναι η κυριαρχία της πλειοψηφίας με ελέγχους και ισορροπίες, για να διασφαλιστούν τα ατομικά δικαιώματα. Η ουσία της δημοκρατίας δεν είναι η κατάργηση της δημοκρατίας. Ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη δημοκρατία είναι η κατάργηση της δημοκρατίας. Και μπορεί να επαναφερθεί στη σωστή τροχιά επειδή υπήρχε εδώ, υπήρχε εδώ πριν από μερικές δεκαετίες. Με δικαστές των οποίων την ακεραιότητα κανείς δεν αμφισβήτησε. Δεν εννοώ την προσωπική ακεραιότητα ειδικά, κύριε, δεν μιλάω γι’ αυτό.
Υπήρχε η αντίληψη ότι κάθε εξουσία είχε το μερίδιό της, κανείς δεν υπερέβη ή υπερέβησε, κανείς δεν ήρθε να ποδοπατήσει ή να ποδοπατηθεί. Νομίζω ότι αυτό μπορεί να αποκατασταθεί, και πάλι, στο μέτρο του δυνατού, στο μέτρο που μπορώ να το κάνω νόμιμα, θα το κάνω, επειδή είναι απαραίτητο. Δεν χρειάζεται να πάμε από εδώ προς τα εκεί, υπήρχε μια μέση οδός, υπήρχε μια χρυσή οδός, το Ισραήλ περπάτησε σε αυτήν επί δεκαετίες, και θα επιστρέψουμε σε αυτήν.
Διακεκριμένοι προσκεκλημένοι, το Ισραήλ αναδείχθηκε από τον «Πόλεμο της Ανεξαρτησίας» ισχυρότερο από ποτέ. Είμαστε μια περιφερειακή δύναμη που ενισχύεται συνεχώς – σε ορισμένους τομείς, αγγίζουμε παγκόσμιες ικανότητες υπερδύναμης. Η δημοκρατία μας επίσης – που γνώρισε τεράστιες πιέσεις – έχει τιθασευτεί κατά τη διάρκεια του πολέμου. Λάβαμε μοιραίες αποφάσεις: αποφάσεις που αλλάζουν το πρόσωπο της Μέσης Ανατολής μπροστά στα μάτια μας. Μπορώ να σας πω ότι παρά τους περιορισμούς – φρόντισα να παρακολουθώ κάθε σημαντική συζήτηση στην Κνεσέτ. Πλλες φορές, είδα στις κερκίδες, και το λέω αυτό στο αγαπητό κοινό εδώ – είδα τις οικογένειες των ομήρων ακριβώς μπροστά στα μάτια μου – τόσο τους ζωντανούς ομήρους όσο και τους πεσόντες. Και πολλές φορές, υποσχέθηκα από αυτό το βήμα ότι θα τους φέρουμε όλους πίσω – και έτσι κάναμε! Επιστρέψαμε όλους τους ομήρους, μέχρι τον τελευταίο!
Κατά τη διάρκεια των μηνών του πολέμου, παγκόσμιοι ηγέτες μίλησαν στην Κνεσέτ – πρώτος και καλύτερος ο Πρόεδρος Τραμπ, ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών. Και υπήρχαν και άλλες ομιλίες που άγγιξαν βαθιά τις καρδιές μας επίσης.
Ο Πρόεδρος της Παραγουάης, Σαντιάγο Πένια. Ο Πρόεδρος της Αργεντινής, Χαβιέρ Μιλέι. Ο Πρωθυπουργός της Αλβανίας, ο οποίος μας επισκέφθηκε την περασμένη εβδομάδα, Έντι Ράμα. Ο καθένας τους έδωσε υπέροχες ομιλίες σε αυτό το κοινό. Τουλάχιστον η καρδιά μου χάρηκε πολύ βλέποντας ότι ήμασταν ενωμένοι. Τόσο η αντιπολίτευση όσο και ο συνασπισμός, όλοι στάθηκαν σαν ένας για να τιμήσουν αυτούς τους ανθρώπους που τιμούν εμάς, τη χώρα μας.
Όλοι χωρίς εξαίρεση – και σαν αυτούς, πολλοί άλλοι ηγέτες – εξύμνησαν την ανθεκτικότητα του Ισραήλ και τα λαμπρά μας επιτεύγματα στα επτά μέτωπα.
Ως ισχυρή δημοκρατία, σταθήκαμε απέναντι στον «άξονα του κακού» – και τον νικηθήκαμε. Οι ηρωικοί στρατιώτες και διοικητές μας υπερασπίστηκαν γενναία το σπίτι μας, την ελευθερία μας, από το Ιράν και τα τρομοκρατικά του ανδρείκελα. Απαιτήσαμε ένα βαρύ, πολύ βαρύ τίμημα από όλους εκείνους που είχαν γράψει την καταστροφή του Ισραήλ στη σημαία τους.
Και πάλι, λέω πάντα, και νομίζω ότι είναι σαφές σε όλους – εξακολουθούν να υπάρχουν προκλήσεις μπροστά μας, μας περιμένουν στιγμές δοκιμασίας. Αλλά είμαστε σε εγρήγορση και προετοιμασμένοι για οποιαδήποτε εξέλιξη, παρακολουθούμε τα γεγονότα και είμαστε προετοιμασμένοι για οποιοδήποτε σενάριο.
Όποιος μας επιτίθεται θα φέρει συνέπειες που είναι αβάσταχτες γι’ αυτούς.
Ο Βρετανός δημοσιογράφος Ντάγκλας Μάρι, μεγάλος φίλος του Ισραήλ και της Δύσης, έγραψε πρόσφατα ένα βιβλίο. Το ονόμασε: «Ο Πόλεμος κατά της Δύσης» – Το δημοκρατικό Ισραήλ στέκεται απέναντι στις λατρείες του θανάτου του ριζοσπαστικού Ισλάμ με επικεφαλής το Ιράν. Και ο Μάρι λέει ότι το Ισραήλ υπερασπίζεται το μέλλον του πολιτισμού. Γράφει: «Ο Καναδάς, η Βρετανία, η Ευρώπη, η Αυστραλία ή οι Ηνωμένες Πολιτείες, θα ήταν τυχεροί αν μπορούσαν να μεγαλώσουν μια γενιά σαν αυτή που έχει μεγαλώσει το Ισραήλ».
Αυτό είναι τόσο αληθινό. Όποιος βγαίνει στο πεδίο, όποιος συναντά τους στρατιώτες μας. Είτε στη Γάζα, είτε στον Λίβανο, είτε στην Ιουδαία και τη Σαμάρεια, είτε οπουδήποτε αλλιώς, καταλαβαίνει τι υπέροχη γενιά έχουμε μεγαλώσει εδώ, τι ισχυρή γενιά. «Η γενιά του TikTok», την αποκαλέσαμε, καθόλου. Μια γενιά ηρώων, μια γενιά νίκης, μια γενιά που θα καταγραφεί στα χρονικά του έθνους μας για τις επόμενες γενιές.
«Και θα επιλέξεις τη ζωή» – είναι μία από τις πιο σημαντικές εντολές του εβραϊκού λαού. Αυτή είναι η βάση για τη νίκη της ανθρωπότητας», γράφει ο Μάρι.
Διακεκριμένοι προσκεκλημένοι, Μέλη της Κνεσέτ,
Τον περασμένο χρόνο, συναντήθηκα με τον Πρόεδρο Τραμπ 6 φορές, και σε μία από αυτές τις συναντήσεις, είχα μια πολύ συγκινητική εμπειρία. Επειδή με πήγε στο δωμάτιό του, στην κρεβατοκάμαρα του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν, η οποία δεν έχει αλλάξει από την ημέρα που δολοφονήθηκε.
Ο Λίνκολν, όπως ξέρετε, έσωσε τις ΗΠΑ στον Εμφύλιο Πόλεμο. Και μας άφησε τη δημοκρατική εντολή. Αυτό είναι κάτι που προσπαθώ να ενσταλάξω εδώ όχι μόνο σε αυτή την ομιλία, αλλά σε κάθε ευκαιρία, πρέπει κανείς να το καταλάβει. «Τι είναι η δημοκρατία;» είπε, είναι «κυβέρνηση του λαού, από τον λαό, για τον λαό».
Σε άλλη περίπτωση, κατά την τελευταία μας επίσκεψη, η σύζυγός μου και εγώ επισκεφθήκαμε την ιστορική κατοικία του τρίτου προέδρου, Τόμας Τζέφερσον, στη Βιρτζίνια. Ο Τζέφερσον συνέταξε τη Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, θεμέλιο της οποίας είναι η θέληση του λαού.
Δεν μπορεί κανείς παρά να αισθανθεί δέος για αυτούς τους γίγαντες της δημοκρατίας – τον Τζέφερσον και τον Λίνκολν. Αλλά ακριβώς εκεί, ακριβώς στις αίθουσες της δημοκρατικής κληρονομιάς των μεγάλων ΗΠΑ – σκέφτηκα τη μικρή και γενναία δημοκρατία μας, εδώ στο Ισραήλ.
Αντλούμε έμπνευση από την αμερικανική δημοκρατία, και ταυτόχρονα, η Αμερική αντλεί έμπνευση από εμάς. Στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας, κάναμε μαζί αποφασιστικές και γενναίες αποφάσεις, σκοπός των οποίων ήταν να εξαλειφθεί το κακό, να διασφαλιστεί η υπεροχή του καλού.
Μείναμε πιστοί στην πορεία μας, δεν υποκύψαμε σε πιέσεις, πολεμήσαμε ενάντια σε αμέτρητα ψέματα και συκοφαντίες που εκτοξεύθηκαν εναντίον μας. Ο IDF – «ο στρατός του λαού» – και μαζί του οι δυνάμεις ασφαλείας, ενήργησαν με ενότητα σκοπού.
Φέραμε όλους τους ομήρους μας σπίτι. Επιστρέψαμε την οικονομία μας στην πορεία της. Κατατάσσεται επί του παρόντος ως μία από τις τρεις πιο δυναμικές οικονομίες στον κόσμο, μετά από δύο χρόνια πολέμου. Συνεχίσαμε να χτίζουμε τη χώρα μας αμείωτα. Στη γιορτή της Κνεσέτ του Ισραήλ – η οποία εκφράζει την αναβίωση του Ισραήλ στη Γη του Ισραήλ – θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για να διασφαλίσουμε τη νίκη του Ισραήλ».
Βίντεο: Ρόε Αβραάμ, GPO

