Του: Κόμπι Αριέλι Israel Hayom 21/01/2026

Δεν έχουν πολλοί έναν τέτοιο φίλο, αλλά εγώ έχω: Υπηρετεί ως διευθυντής μιας εταιρείας ταφών. Κάθε φορά που συναντιόμαστε, του λέω ότι μου εμπνέει σκέψεις μετάνοιας. Υπάρχει μια ρήση στο Ταλμούδ: «Θα του θυμίσει την ημέρα του θανάτου». Τι θυμίζει περισσότερο την ημέρα του θανάτου από έναν άνθρωπο από την εταιρεία ταφών; Αυτό ένιωσα πριν από λίγο καιρό όταν στάθηκα μπροστά του και σε άλλους είκοσι σαν αυτόν, τις διοικητικές ομάδες των εταιρειών ταφών στην Ιερουσαλήμ, οι οποίοι είχαν συγκεντρωθεί για ένα επαγγελματικό συνέδριο εκ μέρους του Συμβουλίου Κοιμητηρίων.

Αυτό που ένιωσα εκεί, και τους είπα επίσης, πήγε πολύ πέρα από αστεία για την ημέρα του θανάτου. Αυτό που είδα μπροστά στα μάτια μου ήταν η αρχή μιας επανάστασης, και αυτό που τους είπα σχετιζόταν με τη συνέχεια αυτής της επανάστασης. Η επανάσταση είναι μια επανάσταση στις υπηρεσίες.

Ο ρόλος των παρόχων υπηρεσιών σε αυτόν τον ευαίσθητο τομέα είναι απίστευτα σύνθετος και περίπλοκος. Συνάντηση με τους αποδέκτες των υπηρεσιών στις πιο φορτισμένες και πιο δύσκολες στιγμές τους.

Είναι σαφές ότι πρέπει να είναι πολύ ευαίσθητοι και πολύ επαγγελματίες, αλλά αυτό είναι μέλημα του κοινού και του υπουργείου που τους απασχολεί.

Με ενδιαφέρει ο πρόσθετος ρόλος ανθρώπων σαν αυτούς, ένα ζήτημα που σχετίζεται με όλους τους παρόχους θρησκευτικών υπηρεσιών, το οποίο είναι ότι αποτελούν τους απόλυτους εκπροσώπους του Ιουδαϊσμού και της θρησκείας στα μάτια ενός τεράστιου μέρους των πελατών τους.

Υπάρχουν πολλοί Ισραηλινοί Εβραίοι, ακόμη και όσοι δεν είναι θρησκευόμενοι, που συναντούν τη θρησκεία σε διάφορες μορφές και επίπεδα στην καθημερινή τους ζωή.

Είναι λίγο θρησκευόμενοι, είναι παραδοσιακοί, έχουν θρησκευτικά μέλη στην οικογένειά τους, ζουν δίπλα σε μια συναγωγή, ενδιαφέρονται για τη μελέτη της Τορά, είναι φίλοι με τη Χανί και τον Τσίζκι από τον Οίκο Χαμπάντ στο Κατμαντού, είναι ασφαλιστές που ειδικεύονται στις ζημιές των παραχότ, είναι αρχιτέκτονες μίκβα. Υπάρχουν πολλοί. Πολλοί περισσότεροι από ό,τι φαίνεται.

Αλλά υπάρχουν πολλοί Ισραηλινοί Εβραίοι που δεν έχουν καμία απολύτως σύνδεση. Και ακόμη και από αυτόν τον τύπο, υπάρχουν πολλοί περισσότεροι από ό,τι φαίνεται. Και γι’ αυτούς, η συνάντηση με τη θρησκεία και, σε μεγάλο βαθμό, με τον Θεό, περιορίζεται στον μοχέλ που κάνει την περιτομή, στον ραβίνο που παντρεύει, στον νεκροθάφτη που θάβει, και σε μερικούς ακόμη επόπτες κασρούτ και συνοδούς μίκβα κατά μήκος της διαδρομής. Αυτοί είναι άνδρες και γυναίκες που κάνουν συστηματικά αυτό που κάνουν πέντε φορές την εβδομάδα για πάνω από τριάντα χρόνια, και έχουν ξεχάσει εδώ και καιρό ότι εκτός από επαγγελματίες, είναι επίσης οι απόλυτοι εκπρόσωποι του Θεού στην ιστορία.

Και το χαμόγελό τους, η γλώσσα τους και η ακεραιότητά τους μπορούν να καθορίσουν για πάντα στην καρδιά του προσώπου που βρίσκεται απέναντί τους όχι μόνο τη δική τους εικόνα ή εκείνη της οργάνωσης που τους έστειλε, αλλά την εικόνα της Τορά του Ισραήλ και της θρησκείας του Ισραήλ, και ουσιαστικά εκείνη του Διδασκάλου του Σύμπαντος ο ίδιος.

Η αλήθεια είναι, κάποιος δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να καταφύγει σε αυτό. Ένας δημόσιος υπάλληλος θα έπρεπε να εκτελεί το καθήκον του με πίστη ανεξάρτητα από οτιδήποτε.

Και αυτό που είδα στο συνέδριο έδειξε μια ολοκληρωμένη επαγγελματοποίηση που πηγάζει από μεγάλη επένδυση, και είμαι πραγματικά περήφανος και χαρούμενος να αναφέρω σε αυτό· απλώς σημειώνω ότι πέρα από το γενικό ζήτημα, υπάρχει εδώ μια εβραϊκή αποστολή του πιο υψίστου είδους.

Οι θρησκευτικοί δημόσιοι υπάλληλοι, αν υπάρχει Θεός στην καρδιά τους, είναι υποχρεωμένοι σε πολύ υψηλότερα πρότυπα. Στα μάτια τους, είναι απλώς υπάλληλοι, εργάτες και ίσως επιθεωρητές που εργάζονται σκληρά.

Αλλά στην πραγματικότητα, είναι η πρωτοπορία της εβραϊκής ταυτότητας του κράτους.

Πηγή: https://www.israelhayom.co.il/opinions/article/19723938