Ο Πέρλμουτερ δήλωσε ένοχος για πολυάριθμα αδικήματα χορήγησης ναρκωτικών, χρήσης επικίνδυνου δηλητηρίου, άσεμνων πράξεων, κακοποίησης αβοήθητου προστόπου, κλοπής, παραβίασης της ιδιωτικής ζωής και στέρησης της ικανότητας αντίστασης. Το τροποποιημένο κατηγορητήριο στο οποίο δήλωσε ένοχος ανέφερε ότι ο Πέρλμουτερ έφερε τις γυναίκες σε κατάσταση όπου ήταν αναίσθητες και ανίκανες να αντισταθούν στις ενέργειές του. Ενώ ήταν αναίσθητες, διέπραξε άσεμνες πράξεις εναντίον τους, τις κακοποίησε και παραβίασε την ιδιωτική τους ζωή. Έγδυσε μερικές από αυτές και κατέγραψε σε βίντεο σεξουαλική επαφή μαζί τους χρησιμοποιώντας μια κρυφή κάμερα που είχε εγκαταστήσει στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού του χωρίς τη γνώση ή τη συγκατάθεσή τους, και ξύρισε τα κεφάλια τριών γυναικών.

Στις προτάσεις του για την ποινή, η Εισαγγελία Περιφέρειας Τελ Αβίβ, εκπροσωπούμενη από τη δικηγόρο Λίλαχ Στίμπελ, ζήτησε μια πολύ αυστηρή ποινή για τον Πέρλμουτερ λόγω επιβαρυντικών περιστάσεων – πολλαπλά θύματα, παρόμοιος και σκληρός τρόπος δράσης, εκμετάλλευση, ταπείνωση και σχεδιασμός – οι οποίες καθιστούν αναγκαία μια πολύ αυστηρή ποινή. Τόνισε ότι ο Πέρλμουτερ «κυνηγούσε» τις καταγγέλλουσες, εκμεταλλεύτηκε τις ανισορροπίες ισχύος και τις απελπισμένες καταστάσεις τους, και τις έβλεπε ως «εύκολη λεία» για την ικανοποίηση των σκληρών σεξουαλικών του ορμών, και ότι η εκφρασθείσα «μετάνοιά» του δεν πρέπει να γίνει δεκτή καθώς υποκινείται αποκλειστικά από προσωπικό συμφέρον.

Ο δικαστής Σμουέλ Μελαμέντ σημείωσε στην απόφαση ότι ο Πέρλμουτερ «εκμεταλλεύτηκε την εξασθενημένη κατάστασή τους και παρουσιάστηκε ως “φιλάνθρωπος, βοηθός και σωτήρας” (χρησιμοποιώντας ένα θρησκευτικό προσωπείο ως πηγή εμπιστοσύνης) για να αποκτήσει συναισθηματικό και σωματικό έλεγχο πάνω τους, εκμεταλλεύándose έτσι την εξάρτησή τους και καθιστώντας τες αβοήθητες». Έγραψε επιπλέον ότι «ο κατηγορούμενος επέλεξε προσεκτικά θύματα από τα κοινωνικά περιθώρια (άστεγες γυναίκες, τοξικομανείς, ιερόδουλες). Ήξερε ότι θα ήταν δύσκολο γι’ αυτές να διαμαρτυρηθούν και ότι δεν είχαν οικογένεια ή οικονομική υποστήριξη».

Η απόφαση ανέφερε ότι «το ξύρισμα των κεφαλιών των γυναικών (σε 3 περιπτώσεις) ενώ ήταν αναίσθητες είναι μια σαadιστική πράξη που προορίζεται να ταπεινώσει, να σβήσει την ταυτότητα και να επιφέρει αισθητική και ψυχολογική παραμόρφωση. Πρόκειται για μια απεδής πράξη που αφήνει το θύμα με μια καθημερινή οπτική υπενθύμιση της βλάβης για μεγάλο χρονικό διάστημα. Η χρήση γυναικών ως κούκλες ενώ ήταν αναίσθητες/κοιμισμένες – το γδύσιμό τους, η τοποθέτηση αντικειμένων (χαρτιού) πάνω τους, το άγγιξμά τους και η φωτογράφισή τους – δείχνει την αντίληψή τους ως αντικειμένων για την εκπλήρωση ιδιοτροπιών και όχι ως ανθρώπων. Η φωτογράφισή των γυναικών σε αυτές τις ταπεινωτικές καταστάσεις (γυμνές, με ξυρισμένα κεφάλια, αβοήθητες) συνιστά σοβαρή παραβίαση της ιδιωτικής ζωής και διαιωνίζει την ταπείνωση».

Η δικηγόρος Λίλαχ Στίμπελ δήλωσε μετά την απόφαση: «Ο κατηγορούμενος διέπραξε εξαιρετικά σοβαρές πράξεις, εξαιρετικές στο πλαίσιο υποθέσεων που προσάγονται ενώπιον των δικαστηρίων, με διακριτά στοιχεία σκληρότητας, ταπείνωσης και εξευτελισμού, με ορισμένες από τις γυναίκες να φέρουν τη βλάβη που υπέστησαν ως “σφραγίδα του Κάιν” για μεγάλο χρονικό διάστημα. Το δικαστήριο έστειλε ένα σαφές και αδιαμφισβήτητο μήνυμα στην απόφασή του για την προστασία των καταγγελουσών που ανήκουν σε έναν ιδιαίτερα ευάλωτο πληθυσμό και υπόκεινται σε εκμετάλλευση».