Του Κωστή Κωνσταντίνου • 31 Μαρτίου 2026
Ιερουσαλήμ, 31 Μαρτίου 2026 (TPS-IL) — «Κατοικώ trς Ιερουσαλήμ με την καρδιά και την ψυχή». Έτσι περιγράφουν οι ίδιοι τον εαυτό τους, πίνοντας τον καφέ τους σαν να ήταν μια οποιαδήποτε άλλη μέρα, κρατώντας σφιχτά μια ρουτίνα από καλύτερες εποχές που ελπίζουν ακόμα ότι θα επιστρέψουν.
Κάθε μέρα, όπως λένε με μια φωνή, ο Σλόμο, ο Ντούντι και ο Χεζί μπορούν να βρεθούν στο ίδιο καφέ της Ιερουσαλήμ. Έρχονται για τον καφέ, αλλά η συγκέντρωση αφορά κάτι παραπάνω από αυτό.
«Έχουμε πάντα έναν ομιλητή εδώ», λέει ο Ντούντι. «Μουσική — τραγουδάμε εβραϊκά τραγούδια, τραγούδια σε άλλες γλώσσες. Τραγουδάμε όλη την ώρα».
Υπάρχει ένας αυστηρός κανόνας στο τραπέζι: καθόλου πολιτική.
«Επειδή η πολιτική φέρνει καβγάδες», λέει ο Ντούντι.
«Συγκρούσεις», προσθέτει ο Χεζί.
«Οπότε εδώ — καθόλου πολιτική».
Αυτό, επίσης, λέει κάτι για την ισραηλινή ανθεκτικότητα. Εδώ, η καθημερινή ζωή και η έκτακτη ανάγκη κάθονται δίπλα-δίπλα. Όταν ηχούν οι σειρήνες, οι θαμώνες των καφέ σηκώνονται με τα φλιτζάνια του καφέ, τα ποτά, μερικές φορές ακόμα και πιάτα με φαγητό στο χέρι, και κατευθύνονται προς το πλησιέστερο καταφύγιο. Σε εκείνη την παύση μεταξύ συναγερμού και λήξης, συναντούν αγνώστους, χαιρετούν τα σκυλιά ο ένας του άλλου, μερικές φορές τραγουδούν, μερικές φορές χορεύουν κιόλας, και μετά βγαίνουν ξανά έξω και συνεχίζουν από εκεί που είχαν σταματήσει.
Έτσι είναι και με τον Ντούντι, τον Χεζί και τον Σλόμο. Έρχονται εδώ κάθε μέρα, και όταν ερωτώνται πώς τους επηρεάζει η κατάσταση, απαντούν με αφοπλιστική συντομία: «Προσαρμοζόμαστε».
«Προσαρμοζόμαστε στην κατάσταση. Έχουμε περάσει ήδη μερικούς πολέμους — αυτή δεν είναι η πρώτη μας φορά», λέει ο Ντούντι.
Αλλά η προσαρμογή έχει τα όριά της. Πώς μπορεί κάποιος πραγματικά να προσαρμοστεί σε σειρήνες μετά τα μεσάνυχτα;
«Σήμερα το πρωί το έκανα», λέει ο Ντούντι όταν ρωτάται αν σηκώθηκε κατά τη διάρκεια των συναγερμών. «Υπήρχε μια σειρήνα, και κατέβηκα δύο ορόφους».
Προσθέτει ότι επηρεάζει τόσο τον ύπνο όσο και την καθημερινή ζωή. «Δεν μπορείς να το αγνοήσεις — η ίδια η σειρήνα σε βάζει ήδη υπό πίεση».
Ο Χεζί, ωστόσο, ανησυχεί λιγότερο για τον εαυτό του παρά για εκείνους που έρχονται μετά από αυτόν.
«Ανησυχώ περισσότερο για τα παιδιά και τα εγγόνια — αυτά είναι που υποφέρουν», λέει. «Εγώ δεν βγαίνω καν από το κρεβάτι».
Όποιος ζει στο Ισραήλ καταλαβαίνει τη διαφορά μεταξύ αυτού του πολέμου με το Ιράν και του προηγούμενου. Δεν είναι μόνο η διάρκεια. Οι πύραυλοι μπορεί τώρα να φτάνουν σε μικρότερους αριθμούς, αλλά έρχονται διαφορετικά: όχι σε έναν συντριπτικό φραγμό, αλλά σε διάσπαρτα κύματα απλωμένα καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας, μερικές φορές τρεις ή τέσσερις γύρους μετά τα μεσάνυχτα, κάθε σειρήνα να συντρίβει εκ νέου τον ύπνο.
Σε μικρή απόσταση, έξω από ένα άλλο καφέ, ο Νταβίντ και ο Χαΐμ κάθονται σε ένα τραπέζι πολύ παρόμοιο με του Σλόμο, του Ντούντι και του Χεζί — σε εγρήγορση, ήρεμοι, εξωτερικά αδιάσειστοι. Η σκηνή μοιάζει σχεδόν φυσιολογική, γεγονός που την καθιστά ακριβώς εξαιρετική.
«Η ζωή πρέπει να συνεχιστεί», λέει ο Νταβίντ. «Δεν μπορούμε να περνάμε όλο μας τον χρόνο κατά τη διάρκεια ενός πολέμου μέσα σε ασφαλή δωμάτια. Πρέπει να παραμένουμε κοντά σε προστατευμένους χώρους, αλλά πρέπει να διατηρούμε την καθημερινή μας ρουτίνα».
Αυτό, ίσως, είναι η ουσία του ισραηλινού πολιτικού ενστίκτου σε καιρό πολέμου: όχι άρνηση, όχι αδιαφορία, αλλά μια σχεδόν προκλητική επιμονή στη συνέχεια.
Ο Νταβίντ λέει ότι στον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου πρέπει να δοθεί χρόνος «να κάνει τη δουλειά του σωστά», προσθέτοντας ότι είναι βέβαιος πως η ηγεσία του Ισραήλ θα «διαχειριστεί τα πράγματα όπως πρέπει».
Όπως οι προηγούμενοι, ο Νταβίντ και ο Χαΐμ επιστρέφουν στην ίδια πηγή καθησυχασμού: την πίστη στον Θεό.
«Να είστε αισιόδοξοι».
«Δεν έχουμε άλλη χώρα. Να είστε δυνατοί, και απλώς να ελπίζετε για το καλύτερο», λένε.
Τότε ο Νταβίντ προσθέτει κάτι παραπάνω, με τον τόνο του να αλλάζει σε ένα μήνυμα από το εσωτερικό μέτωπο.
«Πρώτα από όλα — στρατιώτες των IDF, να είστε δυνατοί. Σας εμπιστευόμαστε. Ξέρουμε ότι εφόσον βρίσκεστε έξω, μπορούμε να αισθανόμαστε ασφαλείς εδώ. Ο Θεός να σας προστατεύει — να πηγαίνετε με ασφάλεια και να επιστρέφετε με ασφάλεια. Ό,τι κάνετε, το κάνετε για τον λαό του Ισραήλ. Θυμηθείτε το αυτό».
Τότε προχωράει παραπέρα.
«Αγαπάμε τον λαό του Ισραήλ, και θα πολεμήσουμε για τη γη μας μέχρι να αποδοθεί δικαιοσύνη», λέει. «Θα κάνουμε υπομονή με τον πόλεμο στο Ιράν και τον Λίβανο — θα έρθει η ώρα, και θα δείξουμε στον κόσμο ότι είχαμε δίκιο σε όσα πολεμήσαμε».




