Του Έιταν Ελχαντέζ-Μπαράκ • 29 Μαρτίου 2026

Ιερουσαλήμ, 29 Μαρτίου 2026 (TPS-IL) — Αυτό που ξεχωρίζει πρώτα σε αυτή την πόλη του βόρειου Ισραήλ δεν είναι αυτό που έχει απομείνει, αλλά αυτό που λείπει: ο ήχος των αυτοκινήτων, οι φωνές των παιδιών στην παιδική χαρά, ο ρυθμός της συνηθισμένης ζωής. Η Κιριάτ Σμόνα, εδώ και καιρό μία από τις ισραηλινές κοινότητες που είναι περισσότερο εκτεθειμένες στα διασυνοριακά πυρά από τον Λίβανο, έχει αδειάσει σε μεγάλο βαθμό από τους μήνες των επιθέσεων της Χεζμπολάχ.
Αλλά ορισμένοι κάτοικοί της μένουν πίσω, απρόθυμοι να γίνουν εκτοπισμένοι στη δική τους χώρα.

Δεν ωθούνται όλοι από την ίδια ιδέα. Κάποιοι μένουν λόγω δουλειάς, κάποιοι λόγω ασθένειας στην οικογένεια, κάποιοι επειδή έχουν ήδη χάσει ένα σπίτι στο παρελθόν και αρνούνται να το κάνουν ξανά. Άλλοι παραμένουν για λόγους μικρότερους, πιο προσωπικούς και εξίσου ισχυρούς: μια πρωινή προσευχή, μια επιχείρηση που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή, ένας σκύλος που εξαρτάται από αυτούς.

Μαζί, σχηματίζουν ένα πορτραίτο πολιτικής αντοχής σε μια πόλη που ζει ανάμεσα σε σειρήνες και σύντομα διαστήματα ανήσυχης ησυχίας.

Οι δρόμοι είναι σε μεγάλο βαθμό έρημοι. Πού και πού, ένα σκούτερ σπάει τη σιωπή, κατευθυνόμενο προς μια επείγουσα αποστολή ή μια βάρδια σε μια απαραίτητη επιχείρηση. Ένας νεαρός άνδρας που βγαίνει για λίγο έξω προειδοποιεί να μην κυκλοφορεί κανείς μόνος του.

«Είναι μια τεταμένη περίοδος», λέει, πριν σπεύσει να επιστρέψει μέσα.

Σε μια διασταύρωση, το φωτεινό σηματοδότη ανάβει πράσινο, αλλά αντί για οικογενειακά αυτοκίνητα που κατευθύνονται προς το σούπερ μάρκετ, ένα σκονισμένο στρατιωτικό όχημα σταματά εκεί. Λίγες στιγμές αργότερα, ένα φορτηγό που μεταφέρει ένα βαρύ τανκ κινείται στον κεντρικό δρόμο.

Η Κιριάτ Σμόνα αποκτά την αίσθηση μιας στρατιωτικής ζώνης, όπου τα πολιτικά τοπία και τα τοπία εν πολέμω αλληλοεπικάλυπτονται.

Λίγους δρόμους πιο πέρα, ο πόλεμος δεν είναι πλέον απλώς θόρυβος υποβάθρου. Το μισό ενός κτιρίου κατοικιών στέκεται κατεστραμμένο. Μια μονάδα διάσωσης της Διοίκησης Εσωτερικού Μετώπου επιχειρεί στο σημείο, κάνοντας εκπαίδευση στην απομάκρυνση τραυματιών μέσα από τα ερείπια. Από πάνω, ο ήχος μαχητικών ελικοπτέρων διαπερνά τον αέρα. Ένα Απάτσι θεάται να εκτοξεύει φωτοβολίδες. Ώρες αργότερα, γίνεται σαφές ότι η Χεζμπολάχ εξαπολύει έναν βαρύ φραγμό και τα ελικόπτερα απογειώνονται επειγόντως για να βοηθήσουν τις δυνάμεις που δέχονται επίθεση.

Στο εμπορικό κέντρο κοντά στον κεντρικό σταθμό λεωφορείων, η πίεση του παρατεταμένου πολέμου εμφανίζεται με πιο ήσυχους τρόπους. Η Μάις, 24 ετών, και η Κόραλ, 22 ετών, κάθονται κοντά σε ένα μαγαζί με φάλαφελ που αγωνίζεται με μια απότομη πτώση πελατών. Η Μάις, φοιτήτρια μηχανικής στο Τελ Χάι, προσπαθεί να συνεχίσει τις σπουδές της εξ αποστάσεως ενώ συνεχίζει να εργάζεται.

«Δεν κοιμόμαστε το βράδυ», λέει η Μάις. «Το πρωί σηκωνόμαστε για δουλειά, και ταυτόχρονα σπουδάζω μέσω Zoom. Σε εξαντλεί».

Η Κόραλ κοιτάζει έξω στον σχεδόν άδειο δρόμο και μιλάει με λίγη αισιοδοξία για το τι μέλλει γενέσθαι.

«Πού να φύγουμε;» λέει. «Υπάρχει πόλεμος παντού. Αλλά μέλλον; Όχι, δεν βλέπω μέλλον εδώ αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχουν δουλειές, ούτε ρουτίνα».

Η Μάις θυμάται ότι άκουσε για έναν πλούσιο άνδρα ο οποίος, στις αρχές του πολέμου, πλήρωσε για δωμάτια ξενοδοχείου για ηλικιωμένους κατοίκους που δεν είχαν προστατευμένο χώρο στα σπίτια τους. Στην Κιριάτ Σμόνα, τέτοιες χειρονομίες γίνονται μέρος του άτυπου συστήματος υποστήριξης της πόλης, μια μορφή αλληλεγγύης που καλύπτει τα κενά που αφήνει μια ζωή που δεν λειτουργεί πλέον κανονικά.

Κοντά βρίσκονται νέοι από οικογένειες που συνδέονται με τον πρώην Στρατό του Νότιου Λιβάνου, περίπου 150 από τους οποίους ζουν στην πόλη από την αποχώρηση του Ισραήλ από τον Λίβανο το 2000. Πολλοί από αυτούς γνωρίζουν ήδη τι σημαίνει να χάνεις ένα σπίτι μία φορά. Αυτή η εμπειρία διαμορφώνει τη σταθερότητα με την οποία μιλούν τώρα.

«Δεν εκκενώνουμε», λένε.

Για τους μεγαλύτερους κατοίκους, η απόφαση να παραμείνουν αφορά λιγότερο την περιφρόνηση και περισσότερο τη συνέχεια.

Ο Σιμόν Ζριχάν, 66 ετών, ζει στην Κιριάτ Σμόνα σε όλη του τη ζωή και δεν φεύγει ούτε μετά την 7η Οκτωβρίου.

Πρώην στρατιώτης του πυροβολικού που πολέμησε στον Λίβανο το 1982, θυμάται παλιές υποσχέσεις ότι η απειλή από τα βόρεια θα αντιμετωπιστεί οριστικά.

«Ποτέ δεν συνηθίζουμε αυτό», λέει ήσυχα. «Αυτό που με κρατάει είναι η ελπίδα ότι θα τελειώσει».

Θυμάται ότι άκουσε τον Μεναχέμ Μπέγκιν να λέει ότι ούτε ένας πύραυλος Κατιούσα δεν θα πέσει, και μετά να βλέπει τα χρόνια να φέρνουν νέους γύρους συγκρούσεων, από την Επιχείρηση Grapes of Wrath έως τον Δεύτερο Πόλεμο του Λιβάνου. Δεν μιλάει πλέον με μεγάλες εκφράσεις. Αυτό που μετράει τώρα είναι η ρουτίνα που μπορεί ακόμα να διατηρήσει: η προσευχή στις 5:30 το πρωί και στη συνέχεια η μετάβαση στη βάρδια του στο εργοστάσιο αμυντικού υλικού όπου εργάζεται.

Στην είσοδο του σπιτιού της στέκεται η Σίλβια Νταχάν, μια γυναίκα της οποίας η γλώσσα αναμιγνύει την πίστη και την κόπωση.

«Όταν βλέπω τα ελικόπτερα, υψώνω τα χέρια στον ουρανό και προσεύχομαι να μην υπάρχουν τραυματίες», λέει.

Η Νταχάν λέει ότι δεν εκκενώνει επειδή ο σύζυγός της υποβάλλεται σε θεραπεία για καρκίνο και η μετακίνησή του είναι πολύ δύσκολη. Η οικογένεια δεν διαθέτει ενισχυμένο δωμάτιο ασφαλείας. Όταν ηχεί άμεσος συναγερμός, λέει, έχουν μόνο δευτερόλεπτα για να τρέξουν. Η Νταχάν, η οποία διευθύνει μια κλινική συμπληρωματικής ιατρικής, λέει ότι ο πόλεμος την αφήνει σε οικονομική και συναισθηματική αβεβαιότητα.
«Γιατί φταίω εγώ που γίνεται πόλεμος;» λέει. «Χθες, υπήρχαν 23 σειρήνες. Απλώς βάζουμε τα χέρια πάνω από τα κεφάλια μας και προσευχόμαστε».

Δείχνει τα συντρίμμια πυραύλων που πέφτουν κοντά στο θρησκευτικό σχολείο απέναντι από το σπίτι της. Στην Κιριάτ Σμόνα, οι κάτοικοι λένε ότι ο κίνδυνος μπορεί να φτάσει σε οποιαδήποτε γωνιά της πόλης. Όσοι μένουν μαθαίνουν επίσης να ξεχωρίζουν, μόνο από τον ήχο, τη διαφορά μεταξύ των εξερχόμενων ισραηλινών πυροβολικών και των εισερχόμενων πυρών της Χεζμπολάχ.

Στη συνοικία Σπρίνζακ, η Όσρατ προσπαθεί να επιβάλει τάξη στη ζωή υπόγεια. Το καταφύγιό της είναι καθαρό, τακτοποιημένο και φτιαγμένο σκόπιμα ώστε να δίνει την αίσθηση του σπιτιού.

«Φροντίζω να μοιάζει με σπίτι εδώ», λέει, καθώς ο σύντροφός της κοιμάται σε ένα από τα κρεβάτια-κουκέτες και η τηλεόραση παραμένει ανοιχτή στο βάθος.

Είναι μια από τις πιο ήσυχες πράξεις προσαρμογής σε μια πόλη σαν αυτή: η προσπάθεια να μετατραπεί το κρύο τσιμέντο σε ένα μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να περιμένουν να περάσει ένας ακόμα συναγερμός.

Ο τελευταίος κάτοικος που συναντάται είναι ο Σιόν, 73 ετών. Γεννήθηκε στην Κιριάτ Σμόνα και λέει ότι δεν πηγαίνει πουθενά. Μέρος του λόγου είναι ο Κάι, ο μικρός του σκύλος, ο οποίος είναι πάντα μαζί του στο αυτοκίνητο. «Είναι καλύτερος από τους ανθρώπους», λέει ο Σιόν, χαμογελώντας καθώς ο σκύλος γαυγίζει δίπλα του.

Η ατάκα προκαλεί γέλιο, αλλά φέρνει επίσης κάτι από τη λογική που κρατά τους ανθρώπους εδώ. Σε μια πόλη που βλέπεται από απόσταση κυρίως μέσα από πυραύλους, χάρτες και αναφορές θυμάτων, οι λόγοι για τους οποίους μένουν οι άνθρωποι είναι συχνά βαθιά προσωπικοί. Ένας άρρωστος σύζυγος. Μια πρωινή προσευχή. Ένα μαγαζί με φάλαφελ. Ένα καταφύγιο που έγινε βιώσιμο. Ένας σκύλος που εξακολουθεί να χρειάζεται φροντίδα.

Οι κάτοικοι της Κιριάτ Σμόνα μιλούν με αιχμηρό τρόπο για την οικονομική αβεβαιότητα, την έλλειψη προστασίας σε ορισμένα σπίτια και την πίεση της ζωής υπό επανειλημμένες επιθέσεις. Αλλά μιλούν επίσης για την παραμονή όχι ως ηρωισμό ή ως μεγαλεπήβολη ιδεολογία, αλλά ως την τελευταία μορφή κανονικής ζωής που τους έχει απομείνει.

Μέχρι να επιστρέψει η ησυχία, αυτό προσπαθούν να υπερασπιστούν.