Του Ντέιβιντ Ισραέλ • 8 Σεπτεμβρίου 2026
Ιερουσαλήμ, 8 Σεπτεμβρίου 2026 (TPS-IL) — Οι ισραηλινές εκλογές αποτελούν εδώ και καιρό σκηνή για υποψηφίους που ανταγωνίζονται βάσει προσωπικότητας και όχι ιδεολογίας, και αυτός ο κύκλος δεν αποτελεί εξαίρεση.
Ενόψει της ψηφοφορίας για την Κνεσέτ στις 27 Οκτωβρίου, δύο ασυνήθιστες συμμετοχές τράβηξαν ιδιαίτερα την προσοχή.
Το Κόμμα των Πειρατών προτείνει την υγρή δημοκρατία ως ένα υβριδικό μοντέλο ψηφοφορίας που συνδυάζει τα καλύτερα στοιχεία της άμεσης και της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Συχνά αποκαλούμενο αντιπροσωπευτική δημοκρατία, αυτό το σύστημα σάς επιτρέπει να ψηφίζετε για νόμους μόνοι σας ή να μεταβιβάζετε δυναμικά τη δύναμη της ψήφου σας σε κάποιον άλλο. Το «Αλυσίδα για την Αγάπη και την Εθνική Ενότητα» έκανε μια πιο ηχηρή είσοδο: ο ηγέτης Έιταν Σαβίλι, γνωστός ως «βασιλιάς Σασάρ», έφτασε στην τελετή κατάθεσης υποψηφιοτήτων με στέμμα και ρόμπα, χρησιμοποιώντας το θέαμα για να τραβήξει την προσοχή στην πλατφόρμα του για τη θεραπεία μετατραυματικού στρες και την εκπροσώπηση για παραμελημένες κοινότητες.
Το εκλογικό σύστημα του Ισραήλ, με το χαμηλό όριο για την εγγραφή κομμάτων, προσκαλούσε πάντα αυτού του είδους τα αουτσάιντερ. Τα περισσότερα παραμένουν μικρά, διαλυόμενα αθόρυβα αφού αποτυγχάνουν να ξεπεράσουν το εκλογικό όριο. Αλλά μια χούφτα εξειδικευμένα κινήματα έχουν καταφέρει να ξεχωρίσουν με τρόπους που επαναπροσδιόρισαν τις προσδοκίες.
Το Κόμμα Συνταξιούχων εκμεταλλεύτηκε τη δημόσια απογοήτευση από το πολιτικό κατεστημένο κερδίζοντας επτά εντυπωσιακές έδρες το 2006, με επικεφαλής τον θρυλικό Ισραηλινό αξιωματικό των μυστικών υπηρεσιών, αρχικατάσκοπο και πολιτικό Ράφι Έιταν, ο οποίος ηγήθηκε της επιχείρησης σύλληψης του Ναζί εγκληματία πολέμου Άντολφ Άιχμαν. Εσωτερικές διασπάσεις έθεσαν τέλος στη δυναμική του στις επόμενες εκλογές. Το Πράσινο Φύλλο ακολούθησε διαφορετικό δρόμο: για πάνω από δύο δεκαετίες, το κόμμα διεξάγει σταθερά εκστρατεία για τη νομιμοποίηση της κάνναβης. Ιστορικά εκλογικά δεδομένα που δημοσιεύθηκαν από το Ινστιτούτο Δημοκρατίας του Ισραήλ σημειώνουν ότι, παρόλο που το κόμμα υπολείπεται σταθερά του ελάχιστου εκλογικού ορίου, έχει εξασφαλίσει μια αξιοσημείωτη βάση μεταξύ των νέων. Ωστόσο, δεν έχει περάσει ποτέ ούτε μία φορά το εκλογικό όριο για να μπει στην Κνεσέτ.
Υπάρχει έπειτα μια ακόμη μικρότερη κατηγορία: τα αληθινά περιθωριακά κόμματα, τόσο μακριά από το πολιτικό mainstream που επιβιώνουν ως λαογραφία παρά ως σοβαροί διεκδικητές. Το Κόμμα Φυσικού Νόμου του 1992, εμπνευσμένο από τον υπερβατικό διαλογισμό, υποσχέθηκε εθνική ασφάλεια μέσω μαζικής «γιόγκικης πτήσης» και συλλογικής αφύπνισης της συνείδησης. Την ίδια χρονιά, το Κόμμα Πικάτε μετέτρεψε το παράπονο ενός κατασκευαστή σαλάτας κατά των μονοπωλίων τροφίμων σε μια εκστρατεία διαμαρτυρίας. Το Κόμμα Καζίνο προώθησε αργότερα τον νομιμοποιημένο τζόγο ως τουριστική και οικονομική στρατηγική. Άλλα, όπως η λίστα Να Ναχ που είναι εμπνευσμένη από το Breslov, έκαναν προεκλογική εκστρατεία με βάση την πνευματική χαρά και ενότητα και όχι καθόλου συμβατικές πλατφόρμες.
Κανένα από αυτά τα περιθωριακά κόμματα δεν κέρδισε ποτέ έδρα. Αλλά μαζί με τους πιο ανθεκτικούς, απλώς μικρότερους ομολόγους τους, αποτυπώνουν κάτι χαρακτηριστικό για την ισραηλινή δημοκρατία: ένα σύστημα αρκετά ανοιχτό ώστε ένα ασυνήθιστα ευρύ φάσμα ιδεών να μπορεί να βρει το δρόμο του σε ένα ψηφοδέλτιο.




