Ο Μπεζαλέλ (Σάλικ) Κατς, ένας 101χρονος επιζών του Ολοκαυτώματος, πολέμησε στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τραυματίστηκε σοβαρά και λίγες στιγμές προτού κηρυχθεί νεκρός στο νεκροτομείο – επανήλθε στη ζωή.
Η οικογένειά του χάθηκε στο Ολοκαύτωμα, αλλά ο ίδιος επέλεξε τη ζωή. Έκτοτε, έχει ζωγραφίσει χιλιάδες έργα τέχνης, συμπεριλαμβανομένων αυτών των ημερών στον οίκο ευγηρίας όπου διαμένει.
Η τελευταία του ευχή ήταν να λάβει επιτέλους δημόσια αναγνώριση και να εκθέσει τα έργα του στο ευρύ κοινό.
Τώρα, στο πλαίσιο του έργου «Μια ευχή ενός επιζώντος» από το Υπουργείο Πρόνοιας και Κοινωνικών Υπηρεσιών και την οργάνωση Ezrat Achim, η έκθεση «Πετώντας μέσα στον χρόνο» εγκαινιάστηκε για πρώτη φορά στη ζωή του – μια ατομική έκθεση που παρουσιάζει πίνακες, πορτραίτα και τοπία που δημιούργησε με την πάροδο των ετών.
Η ιστορία ζωής του Μπεζαλέλ (Σάλικ) Κατς, ενός 101χρονου επιζώντος του Ολοκαυτώματος, είναι μια ιστορία εξαιρετικής ανθεκτικότητας και δημιουργικής δύναμης.
Ως νέος, πολέμησε στις τάξεις του Κόκκινου Στρατού και τραυματίστηκε σοβαρά στη μάχη. Είχε ήδη μεταφερθεί στο νεκροτομείο και μόνο η εγρήγορση ενός γιατρού εντόπισε σημεία ζωής και τον έσωσε θα Eυματικά.
Μετά από μακρείς μήνες ανάρρωσης, ανακάλυψε ότι η οικογένειά του είχε χαθεί στο Ολοκαύτωμα, αλλά βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει να ζει και να δημιουργεί. Έκτοτε, δεν έχει σταματήσει να ζωγραφίζει.
Με την πάροδο των ετών, δημιούργησε εκατοντάδες πίνακες πορτραίτων και τοπίων, και συνέχισε να δημιουργεί ακόμη και στον οίκο ευγηρίας «Neve Horim» στην Ιερουσαλήμ, όπου διαμένει επί του παρόντος.
Η τελευταία του ευχή ήταν να πραγματοποιήσει μια έκθεση όπου τα έργα του θα μπορούσαν επιτέλους να τύχουν ευρείας αναγνώρισης.
Στο πλαίσιο του έργου «Μια ευχή ενός επιζώντος» από την οργάνωση και το Υπουργείο Πρόνοιας και Κοινωνικών Υπηρεσιών, το προσωπικό της οργάνωσης συνέλεξε τους πίνακες από διάφορες τοποθεσίες, συγκέντρωσε λεπτομέρειες για κάθε έργο τέχνης και εντόπισε μια γκαλερί στην Ιερουσαλήμ – και τώρα, για πρώτη φορά στη ζωή του, μια ατομική έκθεση, η «Πετώντας μέσα στον χρόνο», με τα έργα του άνοιξε στο κέντρο «Harmony» στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια του μηνός Οκτωβρίου.
Χαμά Ισραηλί Σεμισέρ, Ανώτερος Διευθυντής Συστημάτων Στέγασης στη Διοίκηση Βετεράνων:
Το έργο «Μια ευχή» είναι μια ιδιαίτερα συγκινητική και σημαντική πρωτοβουλία του Υπουργείου Πρόνοιας και της Ezrat Achim, η οποία δίνει στους επιζώντες την ευκαιρία να πραγματοποιήσουν όνειρα που παρέμειναν μόνο όνειρα.
Αυτή είναι μια ευκαιρία για τους επιζώντες του Ολοκαυτώματος των οποίων η παιδική ηλικία διακόπηκε από τον πόλεμο και οι οποίοι στη συνέχεια κλήθηκαν να χτίσουν τη χώρα, οικογένειες και κοινότητες, να εκπληρώσουν μια ευχή.
Αυτό είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ευχάριστη χειρονομία – είναι μια βαθιά αναγνώριση της αξίας τους ως ανθρώπων και του δικαιώματός τους στην αυτοπραγμάτωση, ακόμη και σε μεταγενέστερο στάδιο της ζωής.
Η στιγμή κατά την οποία ένας επιζών του Ολοκαυτώματος πετυχαίνει το όνειρο που λαχταρούσε να εκπληρώσει για πολλά χρόνια, και να βλέπει το χαμόγελο και την ευτυχία στο πρόσωπό του, είναι μια πολύ συγκινητική στιγμή.»
Ναόμι Μιζράχι, Διευθύντρια του έργου «Μια ευχή ενός επιζώντος» στην Ezrat Achim:
«Για εμάς, ήταν ένας αγώνας δρόμου ενάντια στον χρόνο.
Το να φέρουμε εις πέρας ένα έργο σαν αυτό σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα – ήταν ένα σχεδόν ακατόρθωτο έργο, και είμαστε ευτυχείς που η ευχή του Σάλικ τελικά εκπληρώθηκε.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπεις τον τεράστιο ενθουσιασμό του όταν κατάφερε να εκπληρώσει το όνειρό του και να δει τα υπέροχα έργα του να στέκονται στην έκθεση με τα ίδια του τα μάτια, είναι πραγματικά ένα όνειρο που γίνεται πραγματικότητα γι’ αυτόν.
Είναι καθήκον μας να φέρουμε λίγη παρηγοριά σε όσους επέζησαν από το φρικτό Ολοκαύτωμα, και θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε και να προσπαθούμε να εκπληρώσουμε τις ευχές και τα όνειρά τους στα τελευταία χρόνια της ζωής τους.»




