“Δεν είχα στρατιώτες για να κινητοποιήσω, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να πάρω μέρος”:
Υπολοχαγός Γ’ – Διοικητής Λόχου νεοσυλλέκτων Bardelas, διακριθείσα απόφοιτος της σχολής αξιωματικών
Στα χαρτιά, η σχολή αξιωματικών μοιάζει με έναν ακόμη ξεκάθαρο σταθμό στη στρατιωτική πορεία της υπολοχαγού Γ’. Κατατάχθηκε τον Νοέμβριο του 2021 ως μαχητρία των Bardelas, και έκτοτε έχει καλύψει σχεδόν όλους τους ρόλους διοίκησης στο τάγμα – από ομαdάρχισσα μέχρι υποδιοικήτρια λόχου. Αλλά στην πράξη, το «γιατί» της να γίνει διοικητής λόχου ωρίμασε σε απόφαση κατά τη διάρκεια της σχολής αξιωματικών – το εκείνο το μαύρο Σάββατο.
“Τα πάντα ήταν ρουτίνα, τουλάχιστον έτσι φαινόταν, μέχρι που η μητέρα μου μπήκε στο δωμάτιο και μου είπε: ‘Υπάρχει πόλεμος'”, αναπολεί, “Αμέσως όλα τα μηνύματα στις ομάδες του WhatsApp άρχισαν να τρέχουν, και εγώ πήρα αμέσως το αυτοκίνητο και οδήγησα προς τα περίχωρα της Γάζας. Ήταν περίπλοκο, επειδή ήμουν στη ΒΑՀΑD 1, οπότε δεν είχα στρατιώτες που μπορούσα να κινητοποιήσω ή να συγκεντρώσω για μάχη, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να πάρω μέρος”.

Όταν έφτασε στον νότο, βρέθηκε σε μια κατάσταση που δεν θα μπορούσε να είχε προβλεφθεί: “Απλώς φτάσαμε σε ένα κεντρικό σημείο συγκέντρωσης και αρχίσαμε να μοιράζουμε αποστολές μεταξύ όσων ήταν εκεί: έρευνες, εκκαθάριση περιοχών, εκκένωση τραυματιών – ό,τι χρειαζόταν για να σταθεροποιηθεί η περιοχή”.
“Δεν ήταν εύκολο. Στο τέλος, ήμουν ώμο με ώμο με τους μαχητές δίπλα μου, αλλά δεν είχα ‘δικούς μου’ ανθρώπους για τους οποίους ήμουν υπεύθυνη, και αυτή είναι μια κατάσταση για την οποία δεν εκπαιδεύεσαι σε κανένα στάδιο”. Και ακριβώς εκεί, αισθάνθηκε την ενότητα του σκοπού και την κοινή μοίρα πιο έντονα. “Ήμασταν ένα μείγμα μαχητών από παντού, προσπαθώντας να κλείσουμε κενά σε πραγματικό χρόνο. Είτε ήταν παιδιά από τη Maglan, την Kfir, τη Nahal, είτε από τη Συλλογή Πληροφοριών Μάχης, δεν υπήρχε καμία διαφορά μεταξύ κανενός μας”.
Και τότε ήρθε η στιγμή που περιγράφει ως σημείο καμπής: η επιστροφή στο πλαίσιο εκπαίδευσης. “Όταν η κατάσταση σταθεροποιήθηκε λίγο και πήραμε μια πιο ξεκάθαρη εικόνα, επιστρέψαμε για να τελειώσουμε το τμήμα ολοκλήρωσης”, αναπολεί η υπολοχαγός Γ’. Αλλά ακριβώς τότε, ερωτήματα και πολυπλοκότητες άρχισαν να αναδύονται.
Η υπολοχαγός Γ’ στη BAHAD 1
“Από τη μία πλευρά, υπήρχε μαζική μάχη, και το τάγμα μου ήταν εκεί, κάνοντας αυτό για το οποίο κατατάχτηκα, και υπήρχε η χαμένη ευκαιρία και η λύπη που δεν ήμουν μαζί τους. Από την άλλη πλευρά, όλα όσα έκανα ήταν για να επιστρέψω σε αυτούς καλύτερη, πιο επαγγελματίας και πιο ακριβής – με στόχο να τους οδηγήσω στο μέλλον στο πεδίο της μάχης”.
Και φαίνεται ότι από αυτό το χάσμα, το «γιατί» της έγινε πιο ξεκάθαρο. “Ήθελα να κάνω κάτι στον στρατό που δεν έχει αντίστοιχό του στην πολιτική ζωή, και τη στιγμή που μπήκα στη διοίκηση – το βρήκα. Και έκτοτε, το νόημα του να παραμένω στον στρατό έχει ενταθεί για μένα”.
Τώρα, καθώς κοιτάζει την ίδια τη σχολή αξιωματικών, η υπολοχαγός Γ’ τη βλέπει ως σημείο μετάβασης. Από μια διοικητή που γνωρίζει κυρίως τη δική της μονάδα, σε μια διοικητή που πρέπει να ξέρει πώς να ηγείται διαφορετικών δυνάμεων με συγχρονισμό: “Αυτό γίνεται σε επίπεδο όλων των όπλων. Από το Πυροβολικό, μέσω του Μηχανικού και του Πεζικού, μέχρι την Πολεμική Αεροπορία – πραγματικά όλοι μαζί, με στόχο εάν χρειαστεί, να διοικήσουμε μια ομάδα μάχης σε σύγκρουση”.
Η υπολοχαγός Γ’ παραλαμβάνει την εύφημη μνεία
Περιγράφει την παραλαβή της εύφημης μνείας στη σχολή όχι ως μια κορυφαία στιγμή: “αλλά ως κάτι που αποστάζει ολόκληρη αυτή την περίοδο σε κάτι απτό που μπορεί να μετρηθεί. Στο τέλος, το να είσαι διακριθείσα απόφοιτος και να στέκεσαι στη σειρά με άλλους 11 μαχητές, άνδρες, και να είμαι η μόνη γυναίκα ανάμεσά τους – ήταν πολύ σημαντικό”.
Τις επόμενες ημέρες, η Γ’ θα αναλάβει τον ρόλο της ως διοικητής λόχου νεοσυλλέκτων Bardelas, και για εκείνη, ο στόχος είναι ένας: “Έχω το προνόμιο να εκπαιδεύω και να προετοιμάζω την επόμενη γενιά γυναικών και ανδρών μαχητών για το πεδίο της μάχης, και αυτό είναι ένα τεράστιο δώρο. Αν υπάρχει κάτι ξεχωριστό σε εμάς, είναι η κοινή μάχη – γυναίκες και άνδρες εξίσου, ίσοι σε κάθε άποψη”.
Κονκάρδα Αριστείας Σχολής Αξιωματικών
“Όλοι αναρωτήθηκαν: ‘Πώς μπορώ να συνεισφέρω περισσότερο;’; Για μένα, αυτή ήταν η απάντηση”:
Αντισυνταγματάρχης (ε.α.) A’ – Διοικητής του Τάγματος 6828 στη Bislam”h, διακριθείς απόφοιτος σχολής διοικητών ταγμάτων
Σε αντίθεση με την υπολοχαγό Γ’, η οποία βρισκόταν στη σχολή αξιωματικών όταν ξέσπασε ο πόλεμος, ο αντισυνταγματάρχης (ε.α.) Α’ συνάντησε την 7η Οκτωβρίου σε ένα εντελώς διαφορετικό μέρος – καλούμενος για υπηρεσία εφέδρων στην Ταξιαρχία 828 της Bislam”h απευθείας από την πολιτική ζωή, και αναγκασμένος να μάθει ξανά τι σημαίνει διοίκηση κατά τη διάρκεια μιας έντονης εκστρατείας.
Ο αντισυνταγματάρχης (ε.α.) Α’ κατατάχθηκε το 2010 στη Μονάδα Αναγνώρισης Givati, όπου συνέχισε μέχρι τον ρόλο του διοικητή λόχου, και αποστρατεύτηκε. Αλλά ακόμη και τότε, η σύνδεση δεν κόπηκε πραγματικά. “Ήμουν πάντα πολύ συνδεδεμένος με την ιδέα και τον σκοπό της διοίκησης στον στρατό”, διευκρινίζει, “οπότε ακόμη και όταν δεν ήμουν σε μόνιμη υπηρεσία – ήταν σαφές σε μένα ότι θα συνέχιζα στην εφεδρεία”.
Ο αντισυνταγματάρχης (ε.α.) Α’, στα δεξιά
Θυμάται τον πόλεμο κυρίως μέσα από μια ταχεία ακολουθία μεταβάσεων μεταξύ διαφορετικών μετώπων, χωρίς πολύ χρόνο για στάση. “Γενικά, ξεκινήσαμε μια διαδικασία μάχης για τον βορρά ως μέρος της Μεραρχίας 36, και μετά από λίγες μόλις ημέρες καταλάβαμε ότι κατευθυνόμαστε νότια και προετοιμαζόμαστε για τον ελιγμό στη Λωρίδα”.
Αμέσως μετά, μετακινήθηκε στον ρόλο του υποδιοικητή του Τάγματος 6828 της Bislam”h. Εκεί, παρόλο που ήταν εξfarwydd εξοικειωμένος με τον κόσμο της διοίκেশনের από την τακτική του υπηρεσία, αισθάνθηκε μια ελαφρώς διαφορετική αίσθηση. “Στην εφεδρεία η εξουσία είναι διαφορετική”, παραδέχεται ο αντισυνταγματάρχης (ε.α.) Α’, “πρέπει να ξέρεις πώς να τη χρησιμοποιείς, αλλά ταυτόχρονα να χρησιμοποιείς άλλες ηγετικές δεξιότητες, και συγκεκριμένα να βρίσκεις κοινές εμπειρίες, όχι απλώς να κοιτάζεις αφ’ υψηλού”.
Αυτή η μετάβαση, όπως την βίωσε, έγινε ακόμη πιο οξεία καθώς η μάχη προχωρούσε, και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της δεύτερης επιχείρησης, στη Jabalia. Τότε, βρέθηκε σε μια πραγματικότητα που λίγοι γνωρίζουν, και είναι αμφίβολο αν κανείς μπορεί να είναι προετοιμασμένος γι’ αυτήν εκ των προτέρων. “Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο διοικητής του τάγματος τραυματίστηκε και τέθηκε εκτός μάχης, οπότε ως υπαρχηγός του – ανέλαβα τον ρόλο του. Η αντικατάσταση ενός διοικητή κατά τη διάρκεια ενός ελιγμού δεν είναι ένα απλό γεγονός, ούτε για μένα ούτε σίγουρα για τους άλλους στρατιώτες, αλλά μας δίδαξε πολλά”.
Και όταν προσπαθώ να καταλάβω πώς κάποιος αναλαμβάνει τη διοίκηση σε ένα τέτοιο γεγονός, επιστρέφει επανειλημμένα σε αυτό που χτίστηκε εκ των προτέρων, και μεταφράζει τα θεμέλια σε ενέργειες σε πραγματικό χρόνο: “Προετοιμάζεσαι εκ των προτέρων. Τα θεμέλιά μου στο τάγμα και με τους ανθρώπους στην καθημερινότητα είναι αυτό που οδήγησε στην ικανότητα διοίκησης ακόμη και ως εν ενεργεία διοικητής τάγματος, και στο τέλος, η πραγματική δύναμη ήρθε από κάτω, μέσω των υφισταμένων μου που μου έδωσαν εμπιστοσύνη και πίστη”.
Μεταξύ δύο ετών περιδρομικών κύκλων, ο αντισυνταγματάρχης (ε.α.) Α’ περιγράφει ότι η μεγάλη αλλαγή δεν είναι μόνο στο πεδίο της μάχης – αλλά στον χώρο μεταξύ των επιχειρήσεων: “Αν στο παρελθόν ο ρόλος ενός εφεδρικού διοικητή ήταν να συναντά και να είναι με τους στρατιώτες του κυρίως στις κορυφαίες στιγμές, σήμερα η σύνδεση και η διοίκηση είναι πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εντολή. Υπάρχει κάτι στον πόλεμο που έχει συνδέσει τους ανθρώπους, και απαιτεί διοίκηση και ηγεσία ακόμη και σε μια καθημερινότητα που δεν είναι εφεδρεία – και δεν υπάρχει άλλος τρόπος”.
Ο αντισυνταγματάρχης (ε.α.) Α’ στην τελετή αποφοίτησης
Και από αυτό το μέρος, εξηγεί γιατί αποφάσισε να παρακολουθήσει τη σχολή διοικητών ταγμάτων τώρα – παρά την οικογένειά του, την εργασία και την αίσθηση ότι δεν υπάρχουν αρκετές ώρες στην ημέρα για να προστεθούν σε μια ήδη υπερφορτωμένη ρουτίνα. “Είναι ένα είδος καθήκοντος της στιγμής. Είναι πιθανό ότι χωρίς τον πόλεμο, δεν θα ένιωθα την ανάγκה να κάνω αυτό το μεγάλο άλμα, αλλά κάτι συνέβη στη χώρα μας. Εκτιμώ ότι όλοι αναρωτήθηκαν κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου: ‘Πώς μπορώ να συνεισφέρω περισσότερο?’; Για μένα, αυτή ήταν η απάντηση”.
Σχετικά με την ίδια την εύφημη μνεία, το έμαθε μόνο λίγο πριν από την τελετή, και με μεγάλη χαρά για τη σημαντική αναγνώριση, γνωρίζει καλά ότι η πραγματική επιτυχία θα μετρηθεί στο πεδίο. “Είναι μεγάλη τιμή για μένα, αλλά στο τέλος, θα γίνει ξεκάθαρη στη δοκιμασία των αποτελεσμάτων. Εύχομαι στον εαυτό μου να είναι το ίδιο σε πραγματικό χρόνο στον ίδιο τον ρόλο, στην καθημερινή ηγεσία των ανθρώπων μου – πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον επόμενο κύκλο”.
Κονκάρδα Αριστείας Σχολής Διοικητών Ταγμάτων




