Η ετήσια τελετή μνήμης προς τιμήν των πεσόντων στρατιωτών του Σχηματισμού «Μπαράκ» (188) πραγματοποιήθηκε την περασμένη εβδομάδα (Τετάρτη) στο Κέντρο Κληρονομιάς, Μνήμης και Ανδρείας της Ταξιαρχίας, υπό τον διοικητή της Βόρειας Διοίκησης, υποστράτηγο Ράφι Μίλο, και με τη συμμετοχή του διοικητή του Σχηματισμού «Γκαάς» (36), ταξίαρχου Γιφτάχ Νόρκιν, του επικεφαλής του Σώματος Τεθωρακισμένων, ταξίαρχου Ορ Βολοζίνσκι, και του διοικητή του Σχηματισμού «Μπαράκ» (188), συνταγματάρχη Μίκι Σαρβίτ, και παρουσία των πενθούντων οικογενειών, των τραυματιών της ταξιαρχίας, καθώς και διοικητών και στρατιωτών της ταξιαρχίας, στο παρελθόν και στο παρόν.

Εκ μέρους των πενθούντων οικογενειών μίλησε η Γκάλι Σίντι, σύζυγος του αντισυνταγματάρχη Ορέν Σίντι, μακαρίτη, διοικητή του 74ου Τάγματος, ο οποίος έπεσε κατά την εκτέλεση του καθήκοντος τον Μάρτιο του 2007. «Στέκομαι εδώ απόψε μπροστά σας, εκπροσωπώντας την πιο πονεμένη, την πιο περήφανη και την πιο δυνατή οικογένεια που υπάρχει – την οικογένεια του πένθους του Σχηματισμού Μπαράκ», είπε. «Μια οικογένεια στην οποία κανείς μας δεν επέλεξε να ανήκει. Μια οικογένεια που σφυρηλατήθηκε σε μια αιώνια διαθήκη, σε μια στιγμή που ο κόσμος μας κατέρρευσε και άλλαξε για πάντα».

«Μέσα σε αυτή την άβυσσο ανακαλύψαμε κάτι θαυμάσιο: ανακαλύψαμε ότι δεν είμαστε μόνοι», τόνισε. «Η Ταξιαρχία 188 δεν είναι απλώς ένας αριθμός, δεν είναι απλώς ένα σύμβολο από ερπύστριες και ατσάλι – είναι ένα σπίτι, είναι μια ολόκληρη οικογένεια που αγκαλιάζει, που έρχεται, που μας σηκώνει στις σκοτεινές στιγμές. Οι παλαιότερες οικογένειες, εκείνες που κουβαλούν τον πόνο εδώ και δεκαετίες – από τον Πόλεμο της Ειρήνης για τη Γαλιλαία, μέσα από τους πολέμους του Ισραήλ και άλλες επιχειρήσεις που βίωσε η χώρα – απλώνουν το χέρι στις νέες οικογένειες, εκείνες που μπήκαν στον κύκλο του πόνου μόλις πρόσφατα. Αυτό το χέρι, που χαϊδεύει, που ψιθυρίζει, χωρίς πολλά λόγια, “Είμαστε μαζί σας, καταλαβαίνουμε”, είναι ο πυλώνας που μας κρατάει όρθιους».
«Στεκόμαστε εδώ σήμερα στο Κέντρο Κληρονομιάς και Μνήμης με δέος», δήλωσε ο διοικητής της Βόρειας Διοίκησης, υποστράτηγος Ράφι Μίλο. «Εδώ, στο βασαλτικό έδαφος του Γκολάν, στον τόπο όπου γράφεται και φυλάσσεται η κληρονομιά της Ταξιαρχίας 188 – κλίνουμε το κεφάλι στη μνήμη των 368 πεσόντων της ταξιαρχίας που έπεσαν στις εκστρατείες του Ισραήλ και κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας τους».

«Πριν από τρία χρόνια, το πρωί του Σαββάτου της Σιμχάτ Τορά, στις 7 Οκτωβρίου, αποτύχαμε να προστατεύσουμε τους κατοίκους του Περιβλήματος», τόνισε. «Οι μαχητές και οι διοικητές της ταξιαρχίας έσπευσαν, πήραν άρματα μάχης από το Τζεελίμ και βγήκαν να πολεμήσουν σε μια προσπάθεια να αναχαιτίσουν και να σταματήσουν την επίθεση της Χαμάς στις κοινότητες του Περιβλήματος. Πολέμησαν με ηρωισμό, αλλά ήταν πολύ αργά. Το τίμημα ήταν πολύ βαρύ».
«Αγαπητές οικογένειες, από το ξέσπασμα του πολέμου δεν μας είχε δοθεί η δυνατότητα να συγκεντρωθούμε εδώ μαζί όπως κάνουμε σήμερα», πρόσθεσε. «Τρία χρόνια κατά τα οποία η ταξιαρχία συνέχισε να πολεμά, τρία χρόνια κατά τα οποία προστέθηκαν ονόματα στον τοίχο μνήμης. Η κληρονομιά των αγαπημένων σας δεν είναι απλώς μια ανάμνηση του παρελθόντος – είναι πυξίδα. Ο δεσμός μας μαζί σας, τις οικογένειες, είναι ένας δεσμός δεσμευτικός, ένας δεσμός που περνά από τον διοικητή στους υφισταμένους του και παραμένει για πάντα αναπόσπαστο μέρος της ταυτότητας της ταξιαρχίας».

«Η αποστολή δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί», κατέληξε. «Υπάρχουν ακόμη προκλήσεις και απειλές, αλλά ακόμη και μετά από τρία χρόνια πολέμου – το ηθικό μας είναι ακλόνητο. Η πίστη μας στο δίκαιο του δρόμου μας είναι ισχυρή, η κατανόησή μας ότι δεν έχουμε άλλη χώρα, ότι αυτή είναι η αποστολή μας, αυτής της γενιάς, όπως τότε, της γενιάς της νίκης. Θα συνεχίσουμε να φυλάμε και να υπερασπιζόμαστε, να πολεμάμε και να νικάμε, όσο κι αν χρειαστεί, όπως τότε, έτσι και σήμερα, στο πνεύμα της Ταξιαρχίας 188. Στο πνεύμα και στην κληρονομιά των πεσόντων της ταξιαρχίας. Αγαπητές οικογένειες, είστε στις καρδιές μας για πάντα».
«Τα τελευταία τρία χρόνια, η ταξιαρχία πολεμά αδιάκοπα στην αιχμή του δόρατος του IDF σε όλα τα μέτωπα», τόνισε ο διοικητής του Σχηματισμού “Μπαράκ” (188), συνταγματάρχης Μίκι Σαρβίτ. «Αυτές τις μέρες, τα τάγματα της ταξιαρχίας βρίσκονται στα βάθη του Λιβάνου και συνεχίζουν τις επιχειρησιακές αποστολές με επιμονή και αποφασιστικότητα, από ένα βαθύ αίσθημα ευθύνης για την υπεράσπιση και την ασφάλεια της χώρας».

«Αγαπημένες και πολύτιμες πενθούσες οικογένειες, είναι σημαντικό για εμάς να θυμόμαστε τους γιους σας, τους ηρωικούς και πολύτιμους πεσόντες της ταξιαρχίας, και να αντλούμε από αυτούς το αίσθημα της αποστολής, το πνεύμα και τη συντροφικότητα, τον ηρωισμό και την προθυμία να θυσιάσουν τη ζωή τους για τον υπέρτατο σκοπό της ασφάλειας του λαού μας και της χώρας μας», σημείωσε. «Στις 7 Οκτωβρίου 1973, η διοικητική βαθμίδα της ταξιαρχίας έπεσε στη μάχη της Ναφάχ. Σε σύντομο χρονικό διάστημα έπεσαν ο διοικητής της ταξιαρχίας, συνταγματάρχης Γιτζχάκ Μπεν Σόχαμ, ο αναπληρωτής διοικητής της ταξιαρχίας, αντισυνταγματάρχης Νταβίντ Ισραέλι, μακαρίτης, και ο αξιωματικός επιχειρήσεων, ταγματάρχης Μπένι Κατσίν. Όντας νεοσύλλεκτος, ο Νταβίντ είχε γράψει ένα εκπληκτικό έγγραφο με τίτλο “Η Διαθήκη του Μαχητή”».

«Ολοκλήρωσε το έγγραφο ως εξής: “Αλλά αν, ο μη γένοιτο, δεν επιστρέψω, και δεν μπορέσω να γίνω μάρτυρας της νίκης, σας παρακαλώ μην κλάψετε για μένα”», ανέγνωσε. «“Όσο μεγάλος είναι ο αιώνας στον οποίο θα σιωπώ, τόσο μεγάλη θα είναι και η χαρά μου, γιατί θα ξέρω καλά ότι δεν ξάπλωσα μάταια… γιατί αυτή θα είναι η μοίρα μου, θυσιάζοντας το αίμα μου, το σώμα μου, στον βωμό της χώρας μου και της γης μου, του λαού μου και της οικογένειάς μου. Αλλά αν, ο μη γένοιτο, δεν νικηθεί ο εχθρός, δεν θα ησυχάσω και δεν θα σιωπήσω. Μέχρι να ξεσηκωθεί ο λαός μου, ο λαός του Ισραήλ, και να λυτρώσει τη χώρα του, την ασφαλή κατοικία του επί της γης. Τότε και μόνο τότε θα σιωπήσω, και ο λαός του Ισραήλ θα κατοικεί με ασφάλεια”».

«Οι πεσόντες μάς άφησαν μια πολύτιμη διαθήκη: να είμαστε αντάξιοι και ενωμένοι, και να αγωνιστούμε μαζί για τη νίκη επί οποιουδήποτε εχθρού ώστε να επιτρέψουμε στον λαό του Ισραήλ να κατοικεί με ασφάλεια στη χώρα του, στην πατρίδα του».




