Τον ΣΕΛ Τ., μαχητή της μονάδας Όκετζ που τραυματίστηκε σοβαρά στο νότιο Λίβανο, συνάντησε ξανά για πρώτη φορά ο ΣΕΛ Σ., μαχητής της αναγνωριστικής ομάδας της Ταξιαρχίας Ναχάλ, περίπου δύο μήνες μετά από εκείνη τη μάχη στο Μπέιτ Λιφ όπου πολέμησαν πλάι-πλάι – και έχασαν 4 από τους συντρόφους τους. 

Την ίδια μέρα, ο Τ. χτυπήθηκε από θραύσματα στην πλάτη και στα πόδια. «Από τη στιγμή που τελείωσε το συμβάν, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε αυτόν», καταθέτει ο μαχητής της αναγνωριστικής ομάδας για τον φίλο του, «Συνέχεια σκεφτόμαστε: “Τι κάνει; Ξύπνησε ήδη;” Ακόμα πιο πριν είχε γίνει κομμάτι μας, αλλά λόγω των περιστάσεων η σύνδεση απλώς εντάθηκε».

Αυτό ήταν στην αρχή της χερσαίας επιχείρησης στο νότιο Λίβανο, στο πλαίσιο της επιχείρησης «Βρυχηθμός του Λιονταριού». Η Ταξιαρχία Ναχάλ έλαβε τότε την πρώτη της αποστολή – την εκκαθάριση του σιιτικού χωριού Μπέιτ Λιφ, όταν οι μαχητές της αναγνωριστικής ομάδας ηγήθηκαν της κίνησης, και σε αυτούς προσχώρησε ο ΣΕΛ Τ. και ο σκύλος του. 

Ένας από τους στόχους που έλαβαν, ήταν να καταλάβουν τέσσερις τοποθεσίες, προκειμένου να επιτρέψουν την πρόοδο εντός του χωριού. Η δύναμη τοποθετήθηκε, και ξεκίνησε μια επίθεση που διήρκεσε αρκετές ημέρες: «Σε κάποιο σημείο, φτάσαμε σε ενέδρα που έστησαν οι τρομοκράτες της Δύναμης Ριντουάν, με στόχο να την αποσυναρμολογήσουμε και να την εξοντώσουμε, και κατά την κίνησή μας μπροστά – δεχθήκαμε επίθεση από δύο μέτωπα».

«Θυμάμαι τη στιγμή που τραυματίστηκα», αναπολεί ο ΣΕΛ Τ., «Δέχτηκα μια σφαίρα στον ώμο που βγήκε από την πλάτη, και με χτύπησαν θραύσματα στα πόδια. Το κεφάλι μου σταμάτησε να σκέφτεται εκείνο το δευτερόλεπτο, και άρχισα να κάνω ό,τι μπορούσα για να σώσω τη ζωή μου. Κατάφερα να υποχωρήσω λίγο προς τα πίσω, και περίμενα να λάβω βοήθεια». 

Υπό τα πυρά των τρομοκρατών, τραυματίστηκαν κι άλλοι μαχητές, και σε μια στιγμή, άλλαξε η αποστολή της αναγνωριστικής ομάδας: τώρα, έπρεπε να εκκενώσουν τους συντρόφους τους – όσο το δυνατόν γρηγορότερα. 

Περιγράφουν αυτές τις στιγμές ως τέτοιες που πέρασαν γρήγορα, με ενέργειες που έγιναν στον «αυτόματο». «Δεν σκέφτεσαι τη σημασία αυτού που συμβαίνει γύρω σου ή τα αποτελέσματά του, αλλά απλώς ενεργείς», προσπαθεί να εξηγήσει ο ΣΕΛ Σ., «Το θυμάμαι σαν να συνέβη τώρα, που οι διοικητές μας στο πεδίο κατάφεραν να μας πιάσουν για ένα δευτερόλεπτο εν μέσω των πυροβολισμών, και μας φώναξαν “Βρισκόμαστε σε ενέδρα! Η ομάδα 300 χτυπήθηκε, μπείτε μπροστά!” – αυτή είναι μια φράση χαραγμένη στο μυαλό μου από τότε».

Κατά τη διάρκεια της μάχης, έπεσαν τέσσερις από τους μαχητές της αναγνωριστικής ομάδας, ο λοχαγός Νόαμ Μαντμόνι (σε ανάμνησή του), ο οποίος ηγήθηκε των δυνάμεων σε έφοδο προς τα εμπρός για να εκκενώσει τους τραυματίες, ο ΣΕΛ Μπεν Κοέν (σε ανάμνησή του), ο ΣΕΛ Μαξίμ Άντις (σε ανάμνησή του) και ο ΣΕΛ Γκιλάντ Χαρέλ (σε ανάμνησή του). 

«Η ατμόσφαιρα μεταξύ μας ήταν πάντα χαρούμενη. Ακόμη και στο αποκορύφωμα των μαχών. Συνέχεια γελούσαμε», διηγείται ο ΣΕΛ Σ. για τους φίλους του, «Ξέραμε πάντα ότι κάθε μέρα, όταν θα ολοκληρώναμε την αποστολή, θα καθόμασταν πάλι όλοι μαζί, θα ανταλλάσσαμε εμπειρίες, και θα επεξεργαζόμασταν μαζί όσα περάσαμε. Και το σκεφτήκαμε κι εκεί στις πιο δύσκολες στιγμές, καθώς προχωρούσαμε μπροστά για να τους εκκενώσουμε».

Κινήθηκαν ακολουθώντας τους συντρόφους τους, στο επίκεντρο των μαχών, και εκεί, μερικοί από αυτούς τραυματίστηκαν επίσης. «Δημιουργήθηκαν ουσιαστικά δύο σημεία συμβάντος. Το ένα σε βάθος στην περιοχή και το δεύτερο λίγο πιο πίσω», περιγράφει ο μαχητής, «Από αυτό το στάδιο κι εμείς επικεντρωθήκαμε σε αυτά τα δύο συμβάντα, και αρχίσαμε να απομακρύνουμε από τον άξονα τους τραυματίες και τα θύματα ενώ ανταποδίδαμε τα πυρά στον εχθρό».

«Υπήρχαν εδώ δύο ομάδες, και όταν η μία χτυπήθηκε, η άλλη πετάχτηκε αμέσως χωρίς καν να σκεφτεί για να την εκκενώσει», συνεχίζει, «Και αυτό μαρτυρά την αυτοθυσία και τη βαθιά σύνδεση ο ένας με τον άλλον. Ακόμη και σήμερα δεν παραιτούμαστε από την ατμόσφαιρα μεταξύ μας. Θυμόμαστε τις αστείες στιγμές με τους φίλους μας που έπεσαν, και έτσι συνεχίζουμε το δρόμο τους μαζί μας». 

«Ο Μαξίμ, με τη μεταδοτική του χαρά, που πάντα οδηγούσε τις συζητήσεις μας με χιούμορ, ή ο Γκιλάντ, που αριστεύσε σε οτιδήποτε έκανε, και πολέμησε μέχρι τέλους για τα πάντα. Και ο Μπεν, που πάντα χαμογελούσε, ακόμη και όταν ήταν πιο δύσκολα, και μας έσπρωχνε προς τα πάνω. Και ο Νόαμ (σε ανάμνησή του), που μας οδήγησε στη μάχη κατά τη διάρκεια του συμβάντος, όρμησε αμέσως προς τους τραυματίες για να τους σώσει, και σε αυτές τις στιγμές χτυπήθηκε από τα εχθρικά πυρά».


Λοχαγός Νόαμ Μαντμόνι (σε ανάμνησή του)


ΣΕΛ Μπεν Κοέν (σε ανάμνησή του)


ΣΕΛ Μαξίμ Άντις (σε ανάμνησή του)


ΣΕΛ Γκιλάντ Χαρέλ (σε ανάμνησή του)