Της Σαλχέβετ Εγιάλ • 5 Μαΐου 2026

Ιερουσαλήμ, 5 Μαΐου 2026 (TPS-IL) — Από τον ελικοειδή δρόμο που οδηγεί ανεβαίνοντας το βουνό προς το κιμπούτς Αδαμίτ, ένα ειδυλλιακό τοπίο απλώνεται από κάτω. Ακόμη και πέρα από τον συνοριακό φράχτη του Λιβάνου, καταπράσινοι λόφοι εκτείνονται όσο φτάνει το μάτι.

Αλλά παρά την ηρεμιστική θέα, οι πραγματικότητες του πολέμου εισβάλλουν επανειλημμένα.

Το κιμπούτς Αδαμίτ βρίσκεται κοντά στα σύνορα του Ισραήλ με τον Λίβανο, όπου η υποστηριζόμενη από το Ιράν τρομοκρατική οργάνωση Χεζμπολάχ διαταράσσει την καθημερινή ζωή με σχεδόν καθημερινές επιθέσεις ρυμούλκησης πυραύλων και μη επανδρωμένων αεροσκαφών από τα γεγονότα που ακολούθησαν την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου.

«Ξυπνάω κάθε πρωί και λέω — είμαι στον παράδεισο, πραγματικά», δήλωσε η Γιαέλ, μητέρα τριών παιδιών. «Κάθομαι εδώ και λέω — είμαι στον παράδεισο. Μέχρι που η σειρήνα και οι εκρήξεις συγκλονίζουν την ψυχή μου».

Ενώ ορισμένοι κάτοικοι που ζουν κατά μήκος των βόρειων συνόρων δεν έχουν επιστρέψει στις κοινότητές τους από τότε που ξεκίνησαν οι επιθέσεις το 2023, πολλοί άλλοι έχουν επιστρέψει για να ξαναχτίσουν τη ζωές τους. Όμως δήλωσαν στο The Press Service of Israel ότι η εξάντληση έχει γίνει μέρος της καθημερινής ζωής.

«Αυτό δεν είναι φυσιολογικό — είναι σχεδόν αδύνατο», δήλωσε η Γιαέλ.

Είπε ότι τα μεγαλύτερα παιδιά της, που έχουν ήδη διαμορφωθεί από την απομόνωση της εποχής του COVID, πέρασαν μεγάλο μέρος του πολέμου στο σπίτι παρακολουθώντας σχολείο εξ αποστάσεως.

«Πέρυσι, ενώ όλοι οι άλλοι στο κεντρικό Ισραήλ επέστρεψαν στη ρουτίνα, εμείς ήμασταν ακόμα στο Zoom», είπε. «Ο κόσμος ρωτάει γιατί τα παιδιά μου είναι ακόμα στο σπίτι. Δεν καταλαβαίνουν τι περνάμε εδώ».

Ζωή Ανάμεσα σε Σειρήνες

Για πολλούς κατοίκους, η διατήρηση της ρουτίνας έχει γίνει τόσο αναγκαία όσο και μια μορφή ανθεκτικότητας.

Ο Μίκο Λέβι, αγρότης από το κοντινό μοσάβ Στουλά, συνεχίζει να εργάζεται παρά τον κίνδυνο. «Δουλεύω κάθε μέρα, ακόμη και τώρα στον πόλεμο», δήλωσε ο Λέβι μεταφέροντας αυγά με φορτηγό. «Αυτό είναι απαραίτητο — είναι τα προς το ζην του καθενός».

Ο Λέβι περιέγραψε επαναλαμβανόμενες οριακές καταστάσεις και άμεσες ζημιές στα κοτέτσια του.

«Βλήματα έχουν πέσει κοντά μου περισσότερες από μία φορές, μόλις δεκάδες μέτρα μακριά», είπε. «Ένα χτύπησε το κοτέτσι μου και ολόκληρο το σμήνος αφανίστηκε. Το επισκευάραμε και συνέχισα να δουλεύω».

Παρά τον πόλεμο, σχεδόν κάθε κάτοικος που πήρε συνέντευξη περιέγραψε την περιοχή ως «παράδεισο».

Ο Μίσα Νιτισίνσκι, ο οποίος μετανάστευσε στο Ισραήλ με την οικογένειά του από τη Ρωσία, δήλωσε ότι η εγκατάσταση στο Στουλά ήταν μια συνειδητή απόφαση που βασίστηκε σε μακροπρόθεσμους παράγοντες.

«Αγαπάμε το βόρειο Ισραήλ και την αγροτική ατμόσφαιρα εδώ», είπε. «Αυτή η περιοχή είναι πολύ όμορφη, πολύ διαφορετική από την υπόλοιπη χώρα».

Μικρά κατσίκια σε μαντρί στο μοσάβ Στουλά, κοντά στα σύνορα με τον Λίβανο στις 30 Απριλίου 2026. Φωτογραφία: Γιόαβ Ντουντκέβιτς/TPS-IL

Για τους παλιούς κατοίκους, η τρέχουσα κατάσταση αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου ιστορικού μοτίβου.

Η Ελισέβα Κόεν-Ράζι από το μοσάβ Εβέν Μεναχέμ, μητέρα της Γιαέλ, περιέγραψε έναν επαναλαμβανόμενο κύκλο βίας που έχει διαμορφώσει τη ζωή στην περιοχή εδώ και δεκαετίες.

«Έχω αναμνήσεις από τότε που ήμουν τριών χρονών — σκάβοντας χαρακώματα στην αυλή, τρέχοντας σε καταφύγια τη νύχτα, διαβάζοντας για εξετάσεις σε καταφύγια, χάνοντας μέλη της οικογένειας», δήλωσε η Ελισέβα στο TPS-IL. «Και τώρα συμβαίνει ξανά. Δεν πιστεύεις ότι βρίσκεσαι ακόμα σε αυτή την κατάσταση».

«Ερωτεύτηκα αυτό το μέρος»

Οι μηνιαίες εκκενώσεις ξερίζωσαν πολλούς κατοίκους, αναγκάζοντας τις οικογένειες να βρεθούν σε ξενοδοχεία και προσωρινά καταλύματα μακριά από τις συνοριακές κοινότητες που περιγράφουν ως σπίτι τους.

Η Σούλι Ορ από το Αδαμίτ δήλωσε ότι εκκενώθηκε δύο φορές στο Πετάχ Τίκβα.

«Ο κόσμος μου είπε, “Είσαι τρελή, γιατί ζεις εδώ μόνη σου;”», είπε η Ορ. «Αλλά αυτό το μέρος έχει τον καλύτερο αέρα και μια απίστευτη πανοραμική θέα».

Για να συντηρηθεί, άρχισε να νοικιάζει το σπίτι της σε επισκέπτες.

«Ο κόσμος ήρθε και απόλαυσε το σπίτι, τη θέα και τον αέρα», είπε.

Τότε η φωνή της έγινε πιο βαριά.

«Είναι περίπλοκη», είπε η Ορ με έναν στεναγμό.

«Στην ηλικία μου, έχω ήδη ζήσει τη ζωή μου», εξήγησε. «Αλλά αναρωτιέμαι, “Τι — δεν υπάρχει μέλλον, καμία ελπίδα, κανένα όνειρο;” Λυπάμαι που δεν είμαι πιο αισιόδοξη, αλλά είναι δύσκολο να είσαι αισιόδοξος».

Η Σούλι Ορ (αριστερά) από το κιμπούτς Αδαμίτ επισκέπτεται τη Ζιβίτ Μάλκα στο νέο της κατάστημα μεταχειρισμένων ρούχων στο μοσάβ Στουλά στις 30 Απριλίου 2026. Φωτογραφία: Γιόαβ Ντουντκέβιτς/TPS-IL

Την ημέρα των εγκαινίων του καταστήματός της μεταχειρισμένων ρούχων στο Αδαμίτ, η Ζιβίτ Μάλκα υποδέχθηκε τους επισκέπτες θερμά, καθώς πολύχρωμα ρούχα κρέμονταν από κρεμάστρες και διακοσμητικά κουδunάκια κουδούνιζαν απαλά στο αεράκι.

Μετά από αγώνα 20 ετών για να αποκτήσουν παιδιά, η Μάλκα και ο σύζυγός της μετακόμισαν στο Αδαμίτ. Λίγο αργότερα, καλωσόρισαν ένα αγοράκι.

«Ερωτεύτηκα το μέρος και τους καταπληκτικούς ανθρώπους εδώ», είπε.

«Συνήθιζες να ξυπνάς το πρωί, να πηγαίνεις στη δουλειά και να γυρίζεις σπίτι στα παιδιά. Ήταν ρουτίνα», είπε η Μάλκα. «Σήμερα, δεν ξέρεις τι γίνεται. Ξυπνάς και υπάρχει σειρήνα ή δεν υπάρχει σειρήνα, σχολείο ή όχι σχολείο. Τα πάντα είναι αβεβαιότητα, και με όλα αυτά, πρέπει ακόμα να κρατήσω την επιχείρηση σε λειτουργία».

Κάνοντας μια χειρονομία σφυρηλάτησης με το χέρι της, η Μάλκα πρόσθεσε: «Νιώθεις σαν σνίτσελ που το συνεχίζουν να το χτυπούν όλο και πιο επίπεδο. Παρόλο που υποτίθεται ότι πρέπει να είμαι ευτυχισμένη, υπάρχουν μέρες που είναι πραγματικά δύσκολα».

Καθώς η Ορ και η Μάλκα αγκαλιάζονταν μοιραζόándose τις ιστορίες τους, μια δυνατή έκρηξη συγκλόνισε ξαφνικά το κατάστημα.

Οι γυναίκες έσφιξαν τα χέρια η μία της άλλης δυνατά.

«Μπορεί να υπάρξει σειρήνα», είπε η Μάλκα ψύχραιμα.

«Ελπίζω να μην έπεσε σε αυτήν την περιοχή», απάντησε η Ορ σιγά.

Παρά την αβεβαιότητα, η Γιαέλ εξακολουθεί να κρατά την ελπίδα για το μέλλον.

«Στη φαντασία μου, υπάρχει ειρήνη με τον Λίβανο», είπε. «Πάμε να φάμε χούμους στη Βηρυτό».