Του David Israel • 10 Νοεμβρίου 2026

Ιερουσαλήμ, 10 Νοεμβρίου 2026 (TPS-IL) — Οι δολοφονίες ενδοοικογενειακής βίας στο Ισραήλ έχουν αφήσει 33 παιδιά χωρίς τις μητέρες τους μέχρι στιγμής το 2026, ενώ άλλα πέντε παιδιά δολοφονήθηκαν ή επέζησαν από απόπειρες κατά της ζωής τους. Τα στοιχεία, που δημοσιεύθηκαν σε έκθεση η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα την Κυριακή, υπογραμμίζουν τον καταστροφικό αντίκτυπο των ανθρωποκτονιών ενδοοικογενειακής βίας στα παιδιά, πολλά από τα οποία είναι αυτόπτες μάρτυρες των δολοφονιών.

Μόνο τις τελευταίες πέντε εβδομάδες, τέσσερα παιδιά —ένα μωρό δύο μηνών, δύο αγόρια ηλικίας πέντε και έξι ετών και ένα 12χρονο κορίτσι— είδαν τους πατέρες τους να μαχαιρώνουν μέχρι θανάτου τις μητέρες τους. Κατά την ίδια περίοδο των πέντε εβδομάδων, πέντε μητέρες και μία αρραβωνιαστικιά σκοτώθηκαν από τους συντρόφους τους στα σπίτια τους.

Το Φόρουμ Michal Sela ανέφερε ότι μεταξύ του 2020 και της 8ης Νοεμβρίου 2026, συνολικά 241 παιδιά στο Ισραήλ έμειναν ορφανά μετά τη δολοφονία των μητέρων τους σε περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας. Κατά μέσο όρο, 35 παιδιά έμεναν ορφανά ετησίως κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Μόνο το 2025, 51 παιδιά έχασαν τις μητέρες τους από ανθρωποκτονίες ενδοοικογενειακής βίας, ο υψηλότερος ετήσιος αριθμός που καταγράφηκε κατά την περίοδο αυτή. Το Φόρουμ είναι ένας μη κερδοσκοπικός οργανισμός αφιερωμένος στην πρόληψη της ενδοοικογενειακής βίας.

Η ανάλυση των 88 μητέρων που δολοφονήθηκαν κατά την περίοδο αυτή δείχνει ότι 46 (52,3%) ήταν Εβραίες, ενώ 35 (39,8%) ήταν Αράβισσες. Το τελευταίο ποσοστό είναι δυσανάλογα υψηλό σε σύγκριση με το μερίδιο 21% της αραβικής κοινότητας στον πληθυσμό του Ισραήλ, σύμφωνα με την Κεντρική Στατιστική Υπηρεσία. Τέσσερα θύματα (4,5%) ήταν αλλοδαπές υπήκοοι, ενώ το υπόβαθρο τριών (3,4%) δεν αποκαλύφθηκε.

Η δημογραφική κατανομή μεταξύ των 241 ορφανών παιδιών ήταν παρόμοια: 127 (52,7%) ήταν Εβραίοι, 102 (42,3%) ήταν Άραβες και εννέα (3,7%) ήταν παιδιά μητέρων με ξένη υπηκοότητα. Το υπόβαθρο των μητέρων των υπόλοιπων τριών παιδιών (1,2%) δεν αποκαλύφθηκε.

Τα παιδιά που έμειναν πίσω

Πίσω από τους αριθμούς βρίσκονται παιδιά των οποίων οι ζωές μεταμορφώθηκαν απότομα από τη βία. Η Lili Ben Ami, ιδρύτρια του Φόρουμ Michal Sela, περιέγραψε πώς η οργάνωση βοήθησε πρόσφατα ένα πεντάχρονο αγόρι από την Μπεέρ Σεβά, το οποίο είδε τον πατέρα του να δολοφονεί τη μητέρα του. Η 23χρονη αδελφή του αγοριού ανέλαβε την ευθύνη για τη φροντίδα του. Το Φόρουμ τη βοήθησε να εξασφαλίσει και να επιπλώσει ένα νέο διαμέρισμα, παρέχοντας βασικά είδη οικιακής χρήσης, συμπεριλαμβανομένων κρεβατιών, παιχνιδιών και σκευών κουζίνας.

Η αδελφή έστειλε αργότερα στην Ben Ami μια φωτογραφία του χαμογελαστού παιδιού, μαζί με ένα μήνυμα: «Μας σώσατε».

«Μπορείτε να φανταστείτε πόσο μας δυναμώνει αυτό και μας γεμίζει ενέργεια. Αυτό ήταν το πρωινό μου», δήλωσε η Ben Ami στο TPS-IL.

Η Ben Ami εξήρε επίσης το Κέντρο Sne, το οποίο λειτουργεί υπό τα υπουργεία Δικαιοσύνης και Πρόνοιας του Ισραήλ, για την παροχή νομικής και ψυχολογικής βοήθειας στα θύματα και τις οικογένειές τους.

Παρά τις πρωτοβουλίες αυτές, η Ben Ami υποστηρίζει ότι το κράτος πρέπει να κάνει περισσότερα για να στηρίξει τις οικογένειες που μένουν πίσω μετά από ανθρωποκτονίες ενδοοικογενειακής βίας.

Ζήτησε ένα πολιτικό ισοδύναμο του στρατιωτικού συστήματος αξιωματικών απωλειών, στο οποίο ένας ορισμένος αξιωματικός συνοδεύει τις οικογένειες των θυμάτων από τη στιγμή που λαμβάνουν την είδηση του θανάτου και τις βοηθά να περιηγηθούν στις κρατικές υπηρεσίες και στις μετέπειτα ρυθμίσεις.

«Στον στρατό, ένας αξιωματικός απωλειών συνοδεύει μια πενθούσα οικογένεια από τη στιγμή που κάποιος χτυπά την πόρτα και παραδίδει τα τρομερά νέα, καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας. Ο αξιωματικός βοηθά την οικογένεια να προσανατολιστεί απέναντι στις αρχές και σε όλα όσα ακολουθούν», δήλωσε στο TPS-IL. «Πρόκειται για ένα επιτυχημένο, ακριβές και αποτελεσματικό σύστημα. Θα πρέπει να εφαρμόσουμε την ίδια προσέγγιση για τις οικογένειες πολιτών που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα».

Οι οικογένειες συχνά αντιμετωπίζουν νομικές, οικονομικές και συναισθηματικές προκλήσεις ταυτόχρονα, έχοντας ελάχιστη γνώση για το πού να στραφούν για βοήθεια.

«Αυτές οι οικογένειες δεν έχουν ιδέα από πού να ξεκινήσουν. Ξαφνικά αντιμετωπίζουν τόσες πολλές διαφορετικές προκλήσεις. Υπάρχει η κοινή περιουσία, τα ορφανά παιδιά, τα μέσα ενημέρωσης που χτυπούν τις πόρτες τους, οι αστυνομικοί ερευνητές που ζητούν πληροφορίες, και η Γενική Εισαγγελία. Δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με τίποτα από αυτά στο παρελθόν. Και πάνω απ’ όλα, προσπαθούν να συνειδητοποιήσουν ότι η αδελφή ή η μητέρα τους έχει δολοφονηθεί. Είναι καταστροφικό», είπε η Ben Ami.