Με φόντο λευκούς βράχους ασβεστόλιθου που έμοιαζαν βγαλμένοι από καρτ ποστάλ, στις ακτές της Ρος Χανίκρα, παρέλασαν το πρωί της περασμένης Τετάρτης δεκάδες μαχητές της επόμενης μονάδας αναγνώρισης τεθωρακισμένων της 401ης Ταξιαρχίας. Ολοκλήρωσαν τα 50 χλμ. που τους χώριζαν από τον μαύρο μπερέ, σε μια πορεία που ξεκίνησε, στην πραγματικότητα, πριν από περισσότερους από οκτώ μήνες – διάστημα κατά το οποίο πρόλαβαν ήδη να διασχίσουν τα σύνορα του Λιβάνου.
Για να κατανοήσουμε το μέγεθος του γεγονότος, αξίζει να εξηγήσουμε πρώτα τη σημασία της φράσης «μονάδα αναγνώρισης τεθωρακισμένων». Πρόκειται για μια διμοιρία αποτελούμενη από στρατιώτες εκπαιδευμένους για πλήρη πεζική μάχη, και αποστολή τους είναι να παρέχουν στο άρμα μάχης οποιαδήποτε επιχειρησιακή λύση χρειαστεί εκτός του οχήματος. Αυτή είναι μια συνεργασία που θυμίζει τις ομάδες μάχης ταξιαρχίας που δημιουργήθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, απλώς σε μικρότερη κλίμακα.
«Εμείς λειτουργούμε σαν ραντάρ που σαρώνει και προετοιμάζει την περιοχή, και καλύπτει τα τυφλά σημεία των αρμάτων», περιγράφει ο υπολοχαγός Α., διοικητής λόχου στην εκπαίδευση της διμοιρίας στο 46ο τάγμα. «Αν ένας τρομοκρατής προσπαθήσει να τρυπώσει κοντά σε ένα όχημα, εμείς θα τον εξοντώσουμε απ’ έξω. Και προτού ένα άρμα ανέβει σε θέση, θα του κάνουμε έναν εξονυχιστικό έλεγχο της περιοχής. Αν υπάρχει στόχος που δεν μπορεί να χτυπήσει για οποιονδήποτε λόγο, το όλμο ή το drone μας θα τελειώσουν τη δουλειά».
Σε αντίθεση με τις παλιότερες μονάδες αναγνώρισης, η τελευταία εκ των οποίων ιδρύθηκε πριν από περίπου πέντε χρόνια, οι σημερινοί στρατιώτες εκπαιδεύτηκαν πρώτα απ’ όλα ως μαχητές πεζικού, και όχι ως μέλη πληρώματος αρμάτων. Πέρασαν πλήρη εκπαίδευση μαζί με τη μονάδα αναγνώρισης της Γκολάνι – ακριβώς στο πλαίσιο ενός λόχου που αποτελούνταν από αυτούς, από όσους προορίζονταν για τη μονάδα αναγνώρισης της 7ης Ταξιαρχίας, και από δύο ομάδες μαχητών της ίδιας της Γκολάνι.
Ο υπολοχαγός Α. θυμάται τη στιγμή που άκουσε για πρώτη φορά για την ίδρυση, όταν ήταν γενικά διοικητής διμοιρίας στο 51ο τάγμα της Γκολάνι: «Στην αρχή μιλούσαν για την ίδρυση μιας διμοιρίας ολμιστών που θα τοποθετηθεί κοντά στα σύνορα. Αλλά μια μέρα, ήρθε σε εμάς ο επικεφαλής αξιωματικός τεθωρακισμένων και εξήγησε ότι θέλουν να αναπτύξουν εκ νέου μοναδικές ομάδες εντοπισμού και καταστροφής για τα τεθωρακισμένα, και κατάλαβα ότι αυτό ακούγεται σαν κάτι στο οποίο θέλω να πάρω μέρος».
Μετά την εκπαίδευση στη βάση εκπαίδευσης της Γκολάνι, συνέχισαν σε εξειδικευμένο σχολείο πεζικού – το οποίο περιελάμβανε τη λειτουργία προηγμένων μέσων παρατήρησης και drones, αστική μάχη, και όλες τις συμπληρωματικές δυνατότητες των δυνάμεων τεθωρακισμένων στο πεδίο. «Στο πεδίο της μάχης», τονίζει ο διοικητής του λόχου, «παρέχουμε αντίληψη του προωθημένου χώρου, πραγματοποιούμε «διεισδύσεις» τις νύχτες, είσοδο σε κτίρια, και επιθέσεις με ειδικά drones. Αυτές οι δεξιότητες συνήθως δεν υπάρχουν με τυπικό τρόπο στα τάγματα τεθωρακισμένων».
Από εκεί, η είσοδος της διμοιρίας στη μάχη ήταν ιδιαίτερα γρήγορη. Την ώρα που οι ομόλογοί τους στη Γκολάνι συνέχιζαν στην αρχική τους πορεία εκπαίδευσης, αυτοί είχαν ήδη αρχίσει να ελιχθούν υπό τη διοίκηση της 401ης Ταξιαρχίας σε χωριά στις πέμπτες και έκτες γραμμές βάθους στον Λίβανο.