Μέσω λεπτομερούς σεισμικής χαρτογράφησης και δομικής αποκατάστασης των δομών στον χρόνο και τον χώρο, οι ερευνητές απέδειξαν ότι το Ντορ είναι ένα αντικλινές ανακύλισης σε ένα εκτατικό καθεστώς, που στηρίζεται σε ένα κύριο κυρτό ρήγμα, ενώ το Παλμαχίμ είναι ένας διάδρομος ταχείας ολίσθησης που οριοθετείται από δύο οριζόντια ρήγματα μετατόπισης που αναπτύχθηκαν πολύ αργότερα λόγω της υποκείμενης προ-αλατικής τοπογραφίας.
Η μελέτη καταδεικνύει τη σχέση μεταξύ της προ-αλατικής τοπογραφίας του πυθμένα της θάλασσας στην οποία εναποτέθηκε το αλάτι και του τύπου της δομής που αναπτύχθηκε πάνω από αυτό. Η μελέτη διακρίνει επίσης μεταξύ δύο ρόλων του αλατιού: ως ενεργού φορέα (συζευγμένη κίνηση) και ως παθητικής επιφάνειας αποκόλλησης (αποσυζευγμένη κίνηση).
Τα ευρήματα της έρευνας συμβάλλουν στην κατανόηση της ανάπτυξης διακριτών δομών στην αλατική τεκτονική και των παραγόντων που τις ελέγχουν.
Διαβάστε ολόκληρη τη μελέτη εδώ: GSA Bulletin