Του Πεσάχ Μπένσον • 7 Απριλίου 2026
Ιερουσαλήμ, 7 Απριλίου 2026 (TPS-IL) — Το κέντρο αποκατάστασης ALEH στο Μπνι Μπρακ επανέλαβε την πλήρη λειτουργία του υπό νέα πυραυλικά πυρά, μήνες αφότου ένα βαλλistικό χτύπημα ανάγκασε το κλείσιμό του και την εκκένωση εκατοντάδων ιατρικά εύθραustων ασθενών.
Η εγκατάσταση, η οποία παρέχει σύνθετη, 24ωρη φροντίδα σε περισσότερα από 260 παιδιά και νεαρούς ενήλικες με σοβαρές σωματικές και γνωστικές αναπηρίες, υπέστη σοβαρές ζημιές κατά τη διάρκεια ιρανικής επίθεσης τον Ιούνιο του 2025. Πυραύλος έπληξε κοντινό κτίριο, σκοτώνοντας έναν 75χρονο άνδρα. Η έκρηξη έστειλε ένα ισχυρό ωστικό κύμα και συντρίμμια στην πανεπιστημιούπολη του ALEH, καταρρέοντας τμήματα της δομής και καταστρέφοντας κρίσιμους χώρους θεραπείας και εξειδικευμένο εξοπλισμό.
Κανένας ασθενής δεν βρισκόταν μέσα εκείνη τη στιγμή, μια περίσταση που το προσωπικό περιέγραψε αργότερα ως στενή αποφυγή μαζικών απωλειών. Μέσα σε λίγες ώρες, οι ασθενείς μεταφέρθηκαν σε άλλες εγκαταστάσεις ή στάλθηκαν σπίτι υπό εντατική ιατρική παρακολούθηση.
«Ήταν καταστροφικό», δήλωσε ο διευθύνων σύμβουλος ραβίνος Γιεχούντα Μαρμορστάιν. «Ακόμη και τα ενισχυμένα πολιτικά κτίρια δεν είναι σχεδιασμένα να αντέχουν σε χτύπημα βαλλιστικού πυραύλου. Αυτό που καταστράφηκε δεν ήταν απλώς μια δομή, αλλά ολόκληρο σύστημα φροντίδας».
Η ανοικοδόμηση του κέντρου διήρκεσε περίπου έξι μήνες και απαίτησε περισσότερα από τυπικές επισκευές. Οι αίθουσες θεραπείας επανασχεδιάστηκαν, τα συστήματα υποστήριξης της ζωής επανεγκαταστάθηκαν και ο εξαιρετικά εξειδικευμένος εξοπλισμός αντικαταστάθηκε. Την ίδια στιγμή, οι διαχειριστές αναθεώρησαν τις διαδικασίες έκτακτης ανάγκης, αναπτύσσοντας νέα σχέδια εκκένωσης και προσαρμόζοντας την εγκατάσταση ώστε να λειτουργεί υπό συνθήκες απειλής.
Το κέντρο επαναλειτούργησε τον Δεκέμβριο, αλλά μόνο μερikά. Μέρη του κτιρίου δεν είχαν ολοκληρωθεί και πολλές από τις βασικές δραστηριότητες του ALEH δεν λειτουργούσαν σε πλήρη κλίμακα. Οι ανακαινίσεις περιλαμβάνουν προστατευμένους χώρους που επιτρέπουν στο κέντρο να συνεχίσει τη θεραπεία και τις καθημερινές δραστηριότητες κατά τη διάρκεια πυραυλικών επιθέσεων.
Ενώ τα σχολεία ή τα γραφεία μπορούν να αναστείλουν τις δραστηριότητές τους, αυτό δεν αποτελεί επιλογή για το ALEH. Πολλοί ασθενείς είναι μη λεκτικοί, ακινητοποιημένοι και εξαρτώνται πλήρως από τη συνεχή ιατρική υποστήριξη.
«Σε αντίθεση με πέρυσι, αυτή τη φορά δεν κλείνουμε», δήλωσε ο εκπρόσωπος Σίμι Σέγκαλ. «Έχουμε ήδη βιώσει το χειρότερο σενάριο — ένα απευθείας χτύπημα. Αυτή η πραγματικότητα σε αναγκάζει να ξανασκεφτείς τα πάντα».
Ο Σέγκαλ δήλωσε ότι τα μαθήματα από το χτύπημα του 2025 μεταφράστηκαν σε νέα λειτουργικά συστήματα. Έχουν οριστεί προστατευμένοι χώροι θεραπείας και τα εσωτερικά σχέδια μετεγκατάστασης επιτρέπουν στο προσωπικό να μετακινεί γρήγορα τους ασθενείς εντός του κτιρίου. Τα εφεδρικά συστήματα διασφαλίζουν ότι οι αναπνευστήρες και άλλος εξοπλισμός υποστήριξης της ζωής συνεχίζουν να λειτουργούν κατά τη διάρκεια καταστάσεων έκτακτης ανάγκης.
«Το προσωπικό λειτουργεί με διαφορετική νοοτροπία τώρα», είπε. «Κάθε δευτερόλεπτο μετράει και όλοι ξέρουν ακριβώς τι να κάνουν».
«Δεν μπορείς να κάνεις παύση σε αυτό το είδος φροντίδας», είπε ο Σέγκαλ. «Αυτά είναι παιδιά που χρειάζονται συνεχή αναπνευστική υποστήριξη, σίτιση και παρακολούθηση. Ακόμη και όταν ηχούν σειρήνες, η θεραπεία συνεχίζεται».
Τα μέλη του προσωπικού εργάζονται τώρα σε διευρυμένες βάρδιες, συμπεριλαμβανομένων διανυκτερεύσεων, για να διασφαλίσουν την άμεση ανταπόκριση ανά πάσα στιγμή. Η προσέγγιση της εγκατάστασης έχει μετατοπιστεί από την αποφυγή κινδύνου στη συνεχή διαχείρισή του.
Ο Μαρμορστάιν περιέγραψε την τρέχουσα κατάσταση ως μια μορφή «πραγματιστικής ανθεκτικότητας».
«Μετά από ένα άμεσο πυραυλικό χτύπημα, η ανθεκτικότητα γίνεται κάτι επιχειρησιακό, όχι εννοιολογικό», είπε. «Έχουμε ενισχύσει τα συστήματα και έχουμε χτίσει σχέδια συνέχειας. Αλλά δεν είμαστε άτρωτοι. Κανένα πολιτικό ίδρυμα δεν είναι χτισμένο για να αντέχει επαναλαμβανόμενες πυραυλικές απειλές επ’ αόριστον».
Πρόσθεσε ότι η αποστολή του κέντρου παραμένει αμετάβλητη παρά την κατάσταση ασφαλείας.
«Αυτά τα παιδιά εξαρτώνται από εμάς για τα πάντα — ιατρικά, συναισθηματικά και σωματικά», είπε. «Αυτή η ευθύνη δεν μειώνεται κατά τη διάρκεια του πολέμου».